Deze week ben ik gaan fietsen met een fysio van de Tolbrug. Een driewieler en dan ook nog elektrisch, je hoeft bijna zelf niets te doen. Als je op een helling staat hoef je maar op het opstartknopje te drukken en hup daar ga je. Het was prachtig herfstweer met een zonnetje en we hebben heerlijk gefietst. En het ging hartstikke goed. Achteraf hebben we nog even gesproken over het vervolg en mijn klachten. Nu speelt vooral mijn knie die door het zwemmen verkrampt is. Eigenlijk weet ze het ook niet en verwijst naar het gesprek met de arts binnenkort. We wachten het maar af.

De volgende dag ben ik weer bij mijn eigen fysio. Het oefenen in de zaal hebben we tijdelijk verplaatst naar de behandelkamer. Toch maar even naar die knie kijken. Iedereen dat weleens geopereerd is aan zijn knie weet dat je goed moet strekken want als die strekking niet terug komt blijf je mank lopen. Ze schrok van de buiging in mijn kniegewricht, die zit helemaal vast en kan ik niet opstrekken. Dus we moeten aan de bak en dat is geen pretje. Ze drukt mijn been ver in het bed om te strekken, ik heb wat gevloekt toen! En nu maar hopen dat het goed komt.

Waarom loop ik nu al weken thuis te zwalken met pijn en kijkt niemand even naar mijn knie? Ik heb het wel tegen drie dokters vermeld maar iedereen haalt zijn schouders op. “Tja, je hebt toch Parkinson”? Deze valkuil is er en dat weet ik ook, maar je trapt er zo weer in.

Goed, dan komt nog het gesprek met de Parkinsonverpleegkundige, die belt even na of ik iets voel van het verlagen van mijn DBS wat we gedaan hebben op onze laatste afspraak. “Nee, ik heb er niks van gemerkt, de klachten zijn nog hetzelfde”.

We praten nog even over het zwemavontuur en de slechte coördinatie met het lopen. Zegt ze ineens zo tussendoor; “We hebben gemerkt dat dit vaker voorkomt na een DBS operatie en we informeren de mensen tegenwoordig vooraf hierover”. HHHUUUU Wat? Pas later dringt het tot me door. Komen mijn klachten nu door de DBS? Wat betekent dat en kan ik het stopzetten?

Op de laatste dag van de week maar weer eens een berichtje gestuurd naar de Parkinsonverpleegkundige. Of ik al doorgestuurd wil worden naar Amsterdam want daar zitten de specialisten voor DBS. Ondertussen kunnen we in Tilburg een test doen om wat metingen te verrichten die nodig zijn in Amsterdam. Nou ja zeg. En weet je wat zo gek is, ik heb in de weken voor de operatie zo getwijfeld of ik door wilde gaan. Ik was ineens bang dat het niet goed zou gaan en heb zelfs gezegd dat ik het niet meer wilde. Maar iedereen zegt dan: “nee joh niet doen, je staat al zo lang op die wachtlijst, dat is toch zonde”.

Volgende week weer eens naar het Radboud in Nijmegen, daar komen vast weer andere zaken aan bod. Wordt vervolgd!

Groet

Hanna