Dit is een nieuw verhaal over de Toeslagenaffaire. Ik spreek deze keer met een echtpaar, de man doet voornamelijk het woord, mevrouw is duidelijk getraumatiseerd door alle gebeurtenissen.

“Het is pas het topje van de ijsberg, begint meneer Roos te vertellen. Ik had een goedlopend bedrijf, een gezin met drie kinderen en dan kom je in conflict met de belastingdienst, daar kun je het nooit van winnen.” Mevrouw vertelt dat naast het verdriet ook de schaamte komt kijken en de kinderen zien dat hun ouders verdriet hebben.

Volgens meneer is het heel complex als je schulden hebt, schulden die geen schulden zijn. “Wij leefden van 850,00 euro par maand en je moet ook nog gewoon naast je maandelijkse kosten de toeslagen terugbetalen. Je wordt helemaal afgesneden. en dit kan iedereen overkomen .De belastingdienst heeft de schulden uiteindelijk kwijtgescholden maar de Rabobank zegt dan, betaal eerst 20.000 euro voor de gemaakte kosten “openbare verkoop” voordat we je huis uit de verkoop halen. Absurd gewoon.”

De Stichting Gelijkwaardig Herstel stelt voor om eerst kennis te maken en dan te beslissen of je beide door wilt gaan met de inhoudelijke gesprekken. Ik heb de heer de Roos telefonisch gesproken en toen kreeg ik dezelfde dag al een mail van onze coördinator dat hij akkoord ging. Haha hij verwacht een goede klik. Vrijdag as hebben we afgesproken op een, door de Stichting, aangeboden, “luisterplek”! Ik heb een buurtcentrum in Tilburg gekozen, in het midden van onze woonplaatsen. Daar zijn we door de Stichting aangemeld en zij zullen ons warm verwelkomen in een huiselijke sfeer, ben benieuwd.

Het is trouwens niet vanzelfsprekend dat er een klik is. Ik heb voor een tweede gesprek een paar maanden geleden iemand aangewezen gekregen om kennis mee te maken. Ik helemaal naar Gorinchem, waar we, in een Grand Café met koffietijd afgesproken hadden. Met mijn goede eerste ervaring in mijn hoofd ga ik enthousiast naar binnen. Mevrouw zat al aan een tafeltje te wachten met een kopje koffie en een stapel papieren. En zoals ik ben, begin ik over het leuke café en de mooie stad waar we zitten. Ik pak een pen en papier uit mijn tas en zeg terloops, “misschien nog wat opschrijven?” Mevrouw kan er niet mee lachen. Ik vraag of je vaker hier komt en ze woont toch dichtbij? “UUHH welke plaats ook al weer?”

Ze is niet bereid mij te helpen en zegt niks. Ze vraagt waarom ik er ben en waarom ik niks zou opschrijven? Ik zeg dat ik het leuk vind om verhalen te schrijven en dat ik graag voor dit goede doel mevrouw wil helpen, waarop mevrouw roept; “Nou er is niks leuks aan mijn verhaal, en met tranen in haar ogen, als ik het vertel huil jij ook! Weet je wel waar dit over gaat?” Ik vertel haar dat ik al eerder een gesprek heb opgeschreven en ik heel goed weet waar het over gaat en dat dit gesprek is bedoeld als een eerste kennismaking. Dat had mevrouw niet goed begrepen en vond het dus maar vreemd. Op elke vraag reageerde ze vijandig, en ik koos ervoor om te zwijgen. Na een paar minuten zei ze dat ze maar naar huis ging en dat ze heeft vervolgens de coördinator gebeld dat we geen klik hadden.

Ik heb nog even contact gehad met mijn begeleider en die stond volledig achter mij. Ze vertelde dat mevrouw een trauma kan hebben van de hele situatie en dat ze daarom zo reageerde. Ik heb het goed opgelost, begrip getoond, hulp aangeboden en geluisterd. En dus voortaan rekening houden met de opgelopen trauma’s! Weer wat geleerd.