In het Nationaal Archief in Den Haag zijn veel dossiers opgeslagen uit de oorlogstijd en die worden vrijgegeven als een persoon langer dan 100 jaar geleden is geboren, of aantoonbaar is overleden. Het is een hele klus om alles te digitaliseren dus dat duurt nog even.
Een gedeelte van het Archief is het CABR, Centraal Archief Bijzondere Rechtspleging. In dit archief zitten dossiers van 425.000 personen die na de oorlog zijn onderzocht op collaboratie. Eerst kun je op http://www.oorlogvoorderechter.nl een naam intoetsen en kijken of die cvoorkomt. Als dat zo is dan staat er een dossiernummer bij en daar staat achter; gescand of niet gescand. Deze dossiers kun je alleen maar bij het archief in Den Haag, op de computer bekijken. Zijn ze gescand dan kun je ook naar het plaatselijk archief, het BHIC in Den Bosch.
Ik heb laatst een podcast geluisterd van een familie die de naam van opa tegenkwam in het CABR. Nieuwsgiering ben ik ook eens gaan kijken. Daar zijn allerlei onderwerpen te vinden, bv. ook de mensen die te werk gesteld waren in Duitsland maar ook de foute Nederlanders die heulden met de Duitsers.
Ik heb van 2 personen een gescand dossiernummer en ik ga binnenkort (op afspraak) naar het BHIC. Ben benieuwd!
Laatst ben ik bij de Tolbrug geweest, ja dat is het revalidatiecentrum bij het JBZ. Daar vroegen ze zich ook af wat ik kwam doen want revalideren met Parkinson is natuurlijk geen optie, je wordt er niet beter van. Gelukkig had mijn neuroloog dr. Jansen, een helder moment, na een jaar van ploeteren van mijn kant. Misschien hebben ze nog ideeën bij de revalidatie?
Na een uitgebreide intake door iemand die er verstand van heeft en zich verbaasde over de gang van zaken, kreeg ik een onderzoek aangeboden. Een uitgebreid onderzoek, hoever kun je je benen in je nek leggen, en een filmpje waar duidelijk op te zien was hoe verkeerd ik loop. En na een jaar verkeerd lopen kun je niet meer normaal lopen. Alles doet pijn, allemaal spieren die niet meer gebruikt worden. Veroorzaakt door de gescheurde Psoas spier!
Na overleg met verschillende specialisten op de Tolbrug hebben ze besloten om mij een EVO aan te bieden, of beter gezegd, twee EVO’s. Dat staat voor Enkel Voet Orthese. Die zorgt ervoor dat je beter je benen en voeten kan optillen en goed kan neerzetten. En dan moet ik aan de bak, oefenen, oefenen, oefenen. Wel met uitzicht op resultaat, hoewel, garantie tot aan de deur!
Ik ben er superblij mee en ik ben ook blij dat ik niet snel opgeef. Een assistent van de huisarts zei tegen mij; Je hebt maar één leven en je moet voor jezelf opkomen. Ook al zeggen de artsen dat ze het ook niet weten, ga zoeken en blijf vragen stellen!
Maandag worden ze aangemeten dus ik ben benieuwd. Ik moet ook steeds aan Forrest Gump denken.
Het is weer april en wat begint er dan ieder jaar weer? Juist, het vaarseizoen op de Binnendieze. Het zonnetje hoeft maar even tevoorschijn te komen en de Molenstraat stroomt weer vol. Jong en oud heeft er zin in, soms met interesse voor de geschiedenis van de stad en soms alleen maar om lekker lol te trappen en een pilsje, voor en na, te drinken. Iedereen weet inmiddels hoe het werkt. Je hebt ze vast wel eens zien varen, die boten met alleen maar luidruchtig volk, ze gaan mee omdat iemand dat voor ze bepaald heeft, maar liever gaan ze naar de kroeg. De schipper heeft het al snel in de gaten en houdt, heel verstandig, zijn mond en zorgt dat hij snel weer terug is.
Maar iedereen weet ook al lang dat er mensen langs de route wonen. Ik denk dat er heel wat mensen graag willen ruilen om in die gezellige stad met uitzicht op de Binnendieze te wonen. Als je rust wilt dan doe je dat niet, toch? Nou blijkbaar werkt dat niet zo want er woont een meneer op de Uilenburg met uitzicht op de bootjes en die heeft een klacht ingediend ivm overlast. Ja echt waar. Hij woont er pas drie jaar, dat is nog vreemder want dan wist hij toch waar hij aan begon!
Blijkbaar zit het hem hoog want gisteren heeft hij een aantal schippers met klanten geintimideerd door opzichtig iedereen te filmen en (wellicht) het geluid te meten? Das nie fijn! Privacy is toch ook nog een dingetje. Maar goed, hij staat dus te filmen en dient vervolgens een klacht in. Schippers zijn mensen die niet van klachten houden, integendeel, ze willen juist iedereen een plezier doen, een leuke dag bezorgen.
Hoe dit af gaat lopen? Ik heb geen idee maar ik hoop dat die meneer snel gaat verhuizen. En dan gaan wij er misschien wel wonen, gezellig!
FNV, Natuur & Milieu en Parkinsonalliantie Nederland maken zich vooral zorgen over het vervangen van de periodieke herbeoordeling van bestrijdingsmiddelen door een aanpak waardoor de keuze of een stof wordt toegelaten of herbeoordeeld, een politieke afweging wordt. De initiatiefnemers vinden dat de politiek met veiligere alternatieven voor dit dereguleringspakket moet komen.
Actie in Den Haag 26 maart 2026
Voorafgaand aan het rondetafelgesprek zijn FNV leden uit de sector Agrarisch-Groen samen met mensen die de ziekte van Parkinson hebben en leden van Natuur & Milieu aanwezig om Kamerleden die deelnemen aan het Rondetafelgesprek het gezamenlijke position paper uit te reiken.
Ongekende afbraak
Dick Koerselman, voorzitter FNV: ‘Met deze voorstellen vindt er een ongekende afbraak plaats van het opgebouwde Europese beschermingsniveau voor mens en milieu. Hiervan profiteren alleen de producenten van de pesticiden. De werkenden in kassen en op de velden, de boeren en burgers, die gebaat zijn bij een veilig, duurzaam middelenpakket maar nu mogelijk langer blootgesteld worden aan schadelijke stoffen, worden hier het slachtoffer van.’
Berthe Brouwer, programmaleider plantaardige landbouw bij Natuur & Milieu: ‘Zorgvuldige beoordeling is essentieel. Te vaak worden bestrijdingsmiddelen toegelaten terwijl het onderzoek nog beperkt is, en pas later blijkt de schade voor natuur, milieu en gezondheid. Het is onacceptabel om voortschrijdend wetenschappelijk inzicht voortaan buiten beschouwing te laten. Deze plannen baren ons enorme zorgen.’
Jan Lantink, voorzitter Parkinsonalliantie Nederland: ‘Het voorstel van de Europese Commissie maakt het eenvoudiger om schadelijke chemische bestrijdingsmiddelen toe te laten en te behouden op de Europese markt. Dit terwijl vaak uit wetenschappelijk onderzoek blijkt dat bestrijdingsmiddelen schadelijk zijn voor de volksgezondheid en er aanwijzingen zijn dat dit verband houdt met de ziekte van Parkinson en vormen van kanker. Het is van belang dat het voorzorgsbeginsel ten alle tijde wordt toegepast.’
Natuur & Milieu, de parkinsonalliantie en FNV roepen kabinet en Tweede Kamerleden op om de bescherming van werkenden, dier en milieu centraal te stellen en het voorstel in de huidige vorm niet te steunen.
Een tijdje geleden was ik weer eens een dagje naar de sauna. Ik kom daar vaker maar nu zat er iemand bij de receptie die nieuw was voor mij, misschien een invaller van een andere lokatie. Hij zei iets tegen mij waarvan ik later dacht “als ik hem nog eens zie, zal ik er nog eens naar vragen. ” Nooit meer gezien natuurlijk!
Op zich allemaal niet zo spannend maar voor mij wel een eye opener. Hij vroeg gewoon op welke naam ik gereserveerd had waarop hij zonder na te denken zei “Frans Belgie.” Pas later dacht ik, had ik maar gevraagd hoe hij dat wist. Natuurlijk heb ik die man nooit meer gezien.
Nieuwsgierig geworden ben ik toch maar eens op internet gaan zoeken. Ik ben uitgekomen bij Lambertus Marce of Marsee uit Petit Hallet in Belgie zo rond 1775. Ik denk dat dit mijn voorvader moet zijn en omdat ik niet verder kom ga ik er maar eens naar toe. Er staat een St.Lambertuskerk, het kan niet toepasselijker. Voor 1800 moet je in de kerkboeken gaan kijken om meer te weten te komen.
Petit-Hallet is een dorp in de Belgische provincie Luik en een deelgemeente van de stad Hannuit. Het was een zelfstandige gemeente tot het bij de fusie van 1965 samen met Wansin toegevoegd werd aan de gemeente Grand-Hallet, die op haar beurt in 1977 bij Hannuit werd gevoegd. Petit-Hallet ligt in het noordwesten van de gemeente Hannuit. Het is een landbouwdorp in Droog-Haspengouw met nog veel akkerbouw en veeteelt.
Zal het dan toch niet Frans zijn? Van Marche? Of gewoon Bosch?
Vorige week ben ik in Bunnik bij de Parkinsonvereniging geweest om te luisteren en te kijken naar de opzet van een nieuw platform. Het wordt geïnitieerd door Parkinson.nl en het doel is dat er dan een community gevormd wordt van mensen met Parkinson, naasten, en iedereen die meer wilt weten over de ziekte, of interesse heeft in onderzoek, of andere vragen heeft.
Op 11 april, wereld-parkinson-dag, wordt het platform gelanceerd. Je moet een profiel aanmaken, dus geen X waar je anoniem op kan. Je mag ook geen reclame uitingen doen of op een andere manier iets verkopen. Het gaat puur om info krijgen over verschillende onderwerpen, lotgenoten ontmoeten etc.
Waarom vertel ik dit nu? Er worden vrijwilligers gevraagd die het leuk vinden om te moderaten. Geen idee wat het is dus vandaar dat ik maar eens ben gaan kijken. Meteen enthousiast geworden heb ik me aangemeld en ben ik al begonnen in een proeftuin om te oefenen.
Ik ga, samen met een groep andere vrijwilligers, bij een aantal onderwerpen, de groepen op het platform welkom heten, vragen beantwoorden, doorverwijzen, en zorgen dat het netjes blijft. Als een echte ervaringsdeskundige ha!
Nog even iets over het vorige bericht van de ter Borgjes. Want wat heb ik ontdekt? Het dorp Schipborg in noord Drenthe had eerder een andere naam nl. Borck. In 1773 is opa Lucas geboren en die had geen achternaam, hij was simpelweg Lucas Janszoon. In 1811 moest hij geregistreerd worden en werd het Lucas ter Borg. Nou lijkt het me logisch dat het ter Borck was dat is verbasterd naar ter Borch en die h is er afgevallen in de loop der jaren, zoals we weten van mijn schoonvader. Wat denk jij ?
Met de spoorwegen naar Brabant, het verhaal van de familie ter Borg
Onze overgrootvader Jan ter Borg kwam vanuit Drenthe, via Friesland en Groningen, naar het zuiden van Nederland waar de familie in ‘s-Hertogenbosch ging wonen. Hij werkte voor de Nederlandse Spoorwegen en werd simpelweg overgeplaatst. Jan trouwde drie keer en had zeventien kinderen. Zijn afstammelingen wonen nog steeds in ’s-Hertogenbosch en omstreken.
Jan ter Borg werd geboren in 1857 in Rolde, in het noorden van Drenthe. Zijn vader was Jannes ter Borg, 1821 – 1872 en zijn moeder was Henderika Bakker, 1821 – 18 ? . Deze zijn getrouwd op 4 mei 1850 in Vries, gemeente Tynaarlo in Noord Drenthe. De ouders van Jannes waren Lukas ter Borg en Jantien Geerts, beide al overleden toen het huwelijk plaats vond.
De familie naam ter Borg was nog nieuw, pas in 1811 aangenomen door Jans grootvader Lukas Jans in Schipborg. Dus niet wat wij altijd dachten, vernoemd naar de plaats Terborg of naar een terp (borg)
Jan, dagloner van beroep, trouwde in 1880 met Jantje Lunshof in Assen. In de jaren daarna worden twee kinderen geboren, Johannes en Geesje. De familie vertrok naar Groningen in 1882 en daar werkte Jan als arbeider bij de Staats Spoorwegen Company. Dat duurde een jaar om dan weer overgeplaatst te worden. Geen wonder want op zijn personeelskaart staat hij beschreven als “iemand die kan schrijven en rekenen en goed zicht heeft”. Die kan dus wat.
In 1883 werd Jan stationswachter in Dronrijp, een station tussen Leeuwarden en Harlingen in Friesland. Hij werkte daar zeven jaar en daar werden nog zes kinderen geboren. Johannes, het oudste kind, ging in 1889 bij de moeder van Jantje en haar tweede man in Assen wonen. Hij heeft daar gewoond tot 1901.
Als telegrafist naar ‘s-Hertogenbosch
In 1890 werd Jan overgeplaatst naar ’s-Hertogenbosch en gaat werken als telegrafist. Dit moet wel een grote verandering zijn geweest voor de familie, want ‘s-Hertogenbosch was een katholieke stad en de familie was van huis uit Nederlands hervormd. In 1893 werd Jan opnieuw overgeplaatst, deze keer naar Geertruidenberg. Een maand na de overplaatsing overlijd Jantje Lunshof, 37 jaar oud. Jan bleef achter met zes kinderen; Geesje, de oudste was 12 jaar en de jongste, Jacob, nog maar 18 maanden.
De Mayweg
In 1894 maakte Jan promotie en hij werd portier (tweede klasse). Het gezin ging terug naar ‘s-Hertogenbosch en woonde in de Korte Tolbrugstraat. Jan, dan 40 jaar oud, trouwde voor de tweede keer in 1897 met de 22 jaar oude Elisabeth van Dopperen uit IJsselstein. Elisabeth was katholiek en Jan en zijn kinderen werden, zoals dat toen ging, ook katholiek.
De familie woonde in de Van Gervenstraat, St. Eloystraat en op de Mayweg. Jan en Elisabeth kregen samen acht kinderen, plus zeven van moeder Jantje, is 15 kinderen waarvan Johannes uit huis woonde en drie kinderen jong stierven. Elisabeth zelf overleed na de geboorte van haar dochter Lies in het kraambed. Zij was 34 jaar oud.
Jan werd controle-beambte voor de Staats Spoorwegen Company in 1911. Een jaar later trouwde Jan met Johanna Maria Fischer. Jan was nu 55 jaar oud en Johanna was 38 jaar. Johanna was toen net een jaar gescheiden van Johannes Hendrikus Dubbeld. Getuigen voor het huwelijk van jan en Johanna waren Jan’s zonen Geert en Lucas.
De binnenstad van ‘s-Hertogenbosch
Van ’s-Hertogenbosch naar ‘s-Gravenhage
Jan en Johanna kregen geen kinderen meer maar het grote en jonge gezin van Jan zal Johanna wel bezig gehouden hebben. Ik weet niet wanneer Jan met pensioen ging, maar we weten wel dat ze in 1930 in ‘s-Gravenhage gingen wonen waar Jan stierf in 1933. Hij was 76 jaar oud.
Ik kijk nog eens goed wat ik nu in mijn handen heb, het is duidelijk een officieel document van dik papier met een zwierige handtekening van niemand minder dan premier Schoof. Wat persoonlijk moet lijken is het in mijn ogen niet. Er staan maar een paar korte zinnen in en, achterdochtig als ik ben, denk ik meteen dat iedereen wel hetzelfde briefje zal hebben gekregen.
Premier Schoof biedt zijn excuses aan voor het feit dat Tina slachtoffer is geworden van de “toeslagenaffaire”, en er staat letterlijk ‘U bent geen fraudeur’. Maar dat wist Tina natuurlijk zelf allang. Eigenlijk ben ik best verbaasd dat ze er nog trots op is om die brief te hebben, ze bewaart hem nauwkeurig in een map. Maar misschien zou ik wel hetzelfde doen na alle ellende die het verdenken van de fraude veroorzaakt heeft. Ik moet er niet aan denken een schuld te hebben van 80.000 euro bij de belastingdienst en dat de deurwaarder(s) jouw spullen gaan verkopen. Hoe hou je je staande met drie kleine kinderen.
Tina is een sterke vrouw, dat zie ik meteen, ze is ondanks alles niet gebroken, zelfs niet na twee gedwongen verhuizingen en de scheiding met haar man. Hij is overspannen geworden, kon de stress niet meer aan, kon niet meer werken of voor de kinderen zorgen. Met 25 euro aan boodschappen in de week heeft ze het gered en haar kinderen zeggen achteraf dat ze daar nooit iets van hebben gemerkt.
Hanna's schrijffragmenten 