Categorie: Blog

Voor wie interesse heeft;

Documentaire; De boer, de broer, de zus en de ziekte nu te zien op NPO Start. Yvon Jaspers gaat op zoek naar antwoorden.

Groet

Hanna

Tja hoe gaat het met mij?

Ik heb afscheid genomen van dr. Jansen, hij is nog springlevend hoor en gaat van zijn derde jeugd genieten. Met vervroegd pensioen en hij vliegt de dag na zijn afscheid in november meteen naar Curacao om daar zijn werkzame leven nog even voort te zetten en zijn bedje te spreiden voor de toekomst. Ik wenste hem een mooie verdere levensreis toe en hij wenste ons ook een mooi en hopelijk fijn levenspad toe dat waarschijnlijk wat moeilijker wordt met meer hobbels dan de zijne. Dat geldt niet alleen voor mij maar voor ons samen. Dat vind ik wel moeilijk; dat ik niet alleen ben is heel fijn maar ik zie ook dat het voor degene die mij helpt soms zwaar is.

Het is precies 10 jaar geleden dat ik de diagnose Parkinson kreeg en de eerste jaren was er (bijna) niks aan de hand. Ik ging fluitend door die periode en ging gewoon door. Dit jaar is een gevecht geworden om niet toe te geven aan beperkingen. En dat voelen ook de mensen om me heen.

Ondanks de Revalidatie in de Tolbrug, en het aanmeten van de EVO’s gaat het lopen steeds slechter. Progressie van de Parkinson zorgt ervoor dat de aansturing vanuit de hersenen naar de spieren niet goed gaat. Daardoor krijg ik pijn bij het bewegen want dan moeten er spieren gaan werken die niet goed aangestuurd worden. Ik ben nu 4x gaan ‘zwemmen’ in de Tolbrug maar zonder succes. Morgen gaan we een driewielfiets proberen maar met gespannen of verkrampte spieren fietsen?

Eigenlijk weet niemand welke kant het opgaat maar we kunnen niet anders dan vooruit en doen wat ik kan. En dat is nog heel veel! Ik ben nog steeds Secretaris van SCC de Helftheuvel, ik ben begonnen bij het Parkinsoncafé met het meedenken en organiseren van onderwerpen voor de maandelijkse bijeenkomsten, Ik schrijf nog voor Parkinsonmagazine en ben lid van de redactie, ik zit op het platform van Parkinson.nl om vragen te beantwoorden. Thuis kan ik me goed vermaken met schilderen, lezen, gitaar/ukelele spelen etc. Ik rijd nog auto dus dat is ook prettig en wij gaan regelmatig een dagje weg.

Sommige mensen hebben het slechter, toch?

Het verhaal van mevrouw de Roos

“Wie waren we voordat alles begon?”  “Wij waren een gezin met twee hardwerkende ouders dat liefdevol hun kinderen opvoedde. We hebben altijd gewerkt, begonnen naast de studie, en nooit om iets gevraagd, maar alles altijd zelf opgelost en bekostigd. We waren een gelukkig gezin, met een koophuis in Brabant. De opvoeding verliep prima en we konden de kinderen bieden wat ze nodig hadden. Dat veranderde toen we in deze situatie terecht kwamen.”

“In eerste instantie kwamen er aanmaningen van de belastingdienst, wat uiteindelijk dwangbevelen werden en dit betekende dat deze eerst betaald moesten worden anders had het meteen grote gevolgen, maar het had ook consequenties voor de overige betalingen. Het geld kan immers maar één keer uitgegeven worden en indien we de belasting betaalden konden we niet de verhuurder van onze winkel betalen. Met als gevolg dat de rekeningen opstapelde en de boetes toenamen, waardoor er alleen maar hogere bedragen gevraagd werden en we dit niet konden betalen.”

“Ik ben verschillende malen aangehouden door de politie in samenwerking met de belastingdienst. Met kinderen achter in de auto werd dan aangegeven dat ze de auto gingen vorderen. Met afspraken mocht ik dan weer naar huis, maar dat betekende een groot bedrag betalen. We hebben daardoor overal geld vandaan proberen te halen, dit resulteerde in het inleggen van een erfenis, leningen bij vrienden, spaargeld van de kinderen, geld wat we terugkregen van een inbraak in ons huis en ga zo maar door. Op een gegeven moment was de rek eruit. Dit resulteerde erin dat de belastingdienst onze auto ging verkopen. We werden gesommeerd om een schrijven op de deur te hangen zodat iedereen kon zien dat er een openbare verkoop van de auto plaats ging vinden. Dit was niet alleen vernederend maar je staat volledig machteloos in die situatie.”

“Ik had al die tijd doorgewerkt maar daarvoor heb ik wel een auto nodig, maar ondanks een schrijven vanuit mijn werkgever had dit geen resultaat en werd de auto goedkoop verkocht. Met als gevolg geen auto, dus moest er snel een tweedehands auto gekocht worden, die ook weer geld kostte en dermate slecht was dat dit gevolgen voor mijn werk had. Stilvallen en daardoor te laat komen, een raam niet dicht krijgen tijdens de regen en daardoor geheel gestrest naar een bijeenkomst gaan, waar ik op aangekeken werd. Daarnaast werd er ook weer meteen beslag op gelegd door een andere schuldeiser.”

“We hadden tot die tijd namelijk elke keer voorrang gegeven aan de belastingdienst zodat dit soort zaken niet zouden gebeuren, echter had dat gevolgen voor anderen. Omdat de schulden dermate opliepen is er besloten om een van de twee winkels te verkopen om daarmee te kunnen voldoen aan de betalingsverplichtingen. Dit leidde tot een veel te goedkope verkoop dan de winkel, maar we hadden op dat moment geen keuze. De betalingen werden voldaan, maar daarmee was het probleem niet opgelost.”

“Dit resulteerde in loonbeslagen bij mijn werkgever. Gedurende ruime tijd werd de beslagvrije voet gesteld op 850 euro, wat met een gezin van vijf niet te doen was. Dit had grote gevolgen voor de kinderen. Naast dat er geen sport beoefend kon worden kon er geen kleding en schoeisel worden gekocht. Geen fiets of laptop voor naar school en daarmee een uitzondering op de rest van de kinderen. Wat vooral veel gevolgen had voor de middelste, ze werd enorm gepest omdat ze niet mee kon met de rest Ze had geen nieuwe kleding of een telefoon. Het zorgde voor vele slapeloze nachten en kostte veel energie om overal maar weer je best te doen zodat iedereen zoveel mogelijk tevreden was.”

“Na de eerste periode van loonbeslag volgde er nog meerdere. We waren niet gewend om hulp te vragen en hadden het tot op heden allemaal zelf proberen op te lossen. We durfden de jaarcijfers niet meer in te leveren, we hadden immers al genoeg gedoe met de belastingdienst. We wilden geen cijfers inleveren waarvan we wisten dat die te rooskleurig waren wantmijn man was al geruime tijd bezig met het oplossen hiervan, samen met de belastingdienst en de gemeente. Maar er bleven maar boetes komen.”

“Ik was inmiddels heel erg angstig geworden. Er stonden zeer regelmatig deurwaarders aan de deur en de betalingsdruk liep verder op, maar er was geen geld. We werden bijgestaan maar ook daar werd gezegd dat ze niets zouden kunnen beginnen tegen de belastingdienst. We probeerde de cijfers op orde te krijgen zodat we aan de belastingdienst konden aantonen dat het niet klopte dat ze zoveel van ons vroegen. Omdat we niet op tijd waren met de jaarcijfers werd erop een gegeven moment zelfs een boete van 100.000 euro opgelegd door de belastingdienst. Het geschil met de verhuurder over de betalingen liep steeds verder op, omdat we niet anders konden dan eerst de belastingdienst betalen, met als gevolg dat we uit ons winkelpand moesten.”

“We zijn toen verhuisd met de winkel en hebben het nog drie maanden volgehouden op een andere locatie, maar ook de verhuizing bracht kosten met zich mee en de huur was hoger dan van het andere pand. Terwijl mijn man vol in de boekhouding zat en met correcties bezig was die aan konden tonen dat er vele jaren te hoog belast is, werd in gesprekken met de gemeente aangegeven dat we beter als webshop door konden gaan. Toen dit traject liep kwamen we ook voor de eerste keer in aanraking met Veilig Thuis.”

“Zij sloten aan bij een gesprek en ondervroegen ons over de thuissituatie. Ik kan je niet goed vertellen wat dat met je doet. Je probeert alle ballen hoog te houden, een goede moeder, vrouw en werknemer te zijn en dan stelt de ander dat ter discussie? Ik werd er moedeloos van, voelde me extreem machteloos, wie wilde nu echt luisteren en helpen. Wie geloofde ons nog. Nu nog word ik er ontzettend verdrietig en wanhopig van. We zijn altijd hardwerkend, probleemoplossend aan de slag gegaan. Dat wij niets hadden maakte niet uit als de kinderen het maar goed hadden maar dat lukte steeds minder door de externe omstandigheden. De kinderen werden ook steeds bozer omdat zaken niet konden die andere kinderen wel kregen, of mochten.”

“Na het doorlopen traject werd het toch afgewezen en uiteindelijk leidde dit tot het faillissement van ons bedrijf en daarmee ons gezin. Wat meteen met zich meebracht dat er nog meer schulden ontstonden die niet zouden zijn ontstaan indien de winkel door kon draaien, maar dat was geen optie meer. Voorafgaand moesten we diverse keren naar de rechtbank wat ook een zeer stressvolle situatie was. Met het faillissement vielen vele sociale contacten weg; ten eerste omdat de winkel wegviel maar vooral ook omdat iedereen boos werd dat de winkel dicht ging en dat ze ons niet geloofde. Dit resulteerde in een sociaal isolement. Geen vrienden om je heen waar je even jezelf kon zijn zonder de kinderen te belasten, geen mensen die voor je opkomen als het moeilijk is maar alles zelf moeten doen en doorgaan.”

“Met het faillissement kwam ook een curator die al snel begon over de verkoop van de woning omdat de overwaarde dan naar de schuldeisers kon. Ik moest meteen in contact met de gemeente treden en op zoek naar een huurwoning. Inmiddels wilde de verhuurder niet dat we OBS konden aanmelden bij Klik voor Wonen, volgens mij blokkeert hij tot op heden nog steeds woningen van zichzelf, maar met hulp van de gemeente konden we ons inschrijven. En daarmee kwam een enorme druk op het gezin, het was duidelijk dat niet iedereen wilde gaan verhuizen en dit leidde regelmatig tot tweestrijd in ons hecht gezin. Daarnaast moest er wekelijks gebeld worden met de gemeente om een update te geven van de vorderingen en inzet van ons. Dit waren verre van prettige gesprekken.”

“Ondanks dat we steeds meer inleverden was het nooit goed genoeg, we moesten verder zoeken, kleiner. Op den duur moest ik reageren op huizen met één slaapkamer. Buiten het feit dat we een gezin van vijf zijn, hebben we een zoon met Asperger en ADHD, hij heeft eigen ruimte nodig anders gaat het niet goed met hem, maar dat was geen reden voor een andere zoekopdracht, de grootste achterbuurten met veel te kleine huizen, dat was waar ik op reageerde om in ieder geval maar een huis te hebben als de gedwongen verkoop van ons huis aan de orde kwam. En die kwam er, het werd duidelijk dat ons huis verkocht ging worden.”

“Dat betekende, indien we niets konden vinden volgens de gemeente, dat we dakloos zouden worden, voor de kinderen kon dan nog wel gezorgd worden. Ik ben geen moeder geworden om anderen mijn kinderen te laten opvoeden. Ik houd met heel mijn ziel van ze en kinderen horen bij hun ouders. Naarmate de datum van de verkoop vorderde kwamen er steeds meer mensen naar binnen gluren, aanbellen en vragen stellen over de woning. Dit resulteerde in mijn burn-out, al die tijd had ik het volgehouden maar met deze druk en geen zicht op een oplossing in de toekomst was het niet meer vol te houden.”

“Daags voor de verkoop kwam de politie langs en kregen we een brief van Veilig Thuis. Alsof het niet genoeg is dat je geen andere woning kunt vinden en dan op de koop toe je kinderen kan verliezen. Dit resulteerde ook in serieuze overwegingen om te gaan scheiden. Mijn man verzette zich hevig tegen het uit huis gaan en ik wilde het gezin veiligstellen door maar te aanvaarden wat er voor handen kwam. We hebben een woning in een achterbuurt in Roosendaal mogen bezoeken. De woning zat vol schimmel maar toch hebben we aangegeven dat we hem wilde hebben, maar we werden uitgeloot. Dus geen vervangende woning en je huis bijna in de openbare verkoop. Ik kan er geen woorden aan geven wat dit met je doet, het was erger dan verschrikkelijk. Gelukkig was daar onze advocaat en een onbekende weldoener die ons geholpen hebben het huis te behouden. De schulden waren inmiddels enorm opgelopen omdat er boetes bovenop waren gekomen en ook de WSNP was afgewezen omdat niet alle schuldeisers wilde meewerken. Het faillissement bleef doorlopen en onduidelijkheid bleef.”

“Tot de erkenning, daarmee werden zaken opgelost! De schulden werden betaald. Maar indien er geen faillissement was gekomen waren deze problemen nooit ontstaan en nu ze er wel waren liepen ze alleen maar hoger op door boetes op boetes. Inmiddels zijn we nu wat jaren verder maar we ervaren nog steeds de gevolgen. De bel doet het nog steeds niet en ik heb nog steeds angst voor de postbode en voor telefoontjes van onbekende bellers. Ons sociale leven is er niet meer, we hebben bijna iedereen verloren. Het feit dat mensen je niet geloven is intens verdrietig, ook de boze mensen waren verre van fijn. Het schuldgevoel ten aanzien van de kinderen, wat hen allemaal ontnomen is kunnen we nooit meer goed maken. Iedereen is beschadigd. Onze oudste zoon heeft het geld dat hij heeft ontvangen vergokt. We zijn gekwetst, machteloos gemaakt en afhankelijk geworden van anderen. Daar waar we jaren heel krachtig waren is dat niet meer het geval. We zijn compleet gesloopt.”

Deur Ploegmakers; “De parkinsonpatiënten moeten in de belangstelling staan, niet ik”

“Mijn naam is Deur Ploegmakers (61 jaar). Ik ben getrouwd en moeder van drie kinderen.   

In het verleden ben ik werkzaam geweest in het bedrijfsleven, dat heb ik zo’n 10 jaar gedaan. Tot onze middelste zoon op 1,5-jarige leeftijd een virale encefalitis (ontsteking in de hersenen) kreeg en dat veranderde alles. In eerste instantie was hij halfzijdig verlamd maar dat is na een jaar goed bijgetrokken. In eerste instantie dacht men dat hij geestelijk goed was maar wij wisten eigenlijk al vanaf het begin dat dat niet zo was. En dat klopte, hij is verstandelijk beperkt (IQ 33) en autistisch, maar heeft daarnaast ook epilepsie die medicinaal niet instelbaar is. Ik ben gestopt met werken en me volledig gaan richten op de zorg.”

“Na vele hectische jaren van zorg is hij uit huis gegaan, naar een tijdelijk adres, en dat gaf mij een herijking in de zin van wat wil ik? Terug naar het bedrijfsleven trok mij niet meer zo. Ik had de tijd en de mogelijkheid en ik wilde iets met meer zingeving gaan doen en tegelijkertijd flexibel blijven. Dat heb ik gevonden in het geven van trainingen voor de Parkinson Vereniging. Dit doe ik inmiddels al zo’n 13 jaar en ik ben zeer dankbaar dat ik dit mag doen.”

Ik geef twee trainingen voor de Parkinson Vereniging

1. De training ‘Parkinson Hou Je Aandacht Erbij,’ samen met Peter van Aken, Hij vertelt hier meer over in zijn verhaal.

• ‘Zullen we over de toekomst praten’

Deze training geef ik samen met Bas Alders.

“Hier blikken we vooruit naar de toekomst, hier krijgen we allemaal mee te maken, of je nu wel of geen parkinson hebt. De vragen van patiënten zoals: Heb ik wensen en ideeën over mijn toekomst? En heb ik die gedeeld met mijn naasten. (Wilsverklaring, euthanasieverklaring etc) Onze uitdaging (als trainers) is, om in een veilige omgeving dingen bespreekbaar te maken, zelfinzicht te creëren en na te denken over de vragen “wat wil ik en hoe krijg ik dat voor elkaar.”

Deze maand (tweede week van oktober) is de week van de palliatieve zorg. Dit wordt georganiseerd om meer inzicht te geven en te begrijpen wat palliatieve zorg is en wat het voor iemand kan betekenen. Met als doel: ervoor zorgen dat iedereen op het juiste moment de juiste zorg ontvangt.

De cursus “Zullen we over de toekomst praten” is enerzijds informatief (wat is o.a. palliatieve zorg, welke verklaringen bestaan er), en anderzijds proberen we de onderwerpen te benoemen en er de juiste woorden voor te vinden. En ook te kijken, wat weerhoudt men om het vast te leggen. Uit onderzoek is gebleken dat 85% het wil vastleggen maar dat maar 15 % het ook daadwerkelijk doet. En dat is jammer.

Hierin vooruitdenken geeft rust en tegelijkertijd ruimte om onafgemaakte zaken uit te zoeken. Ook rouwen komt daarbij om de hoek kijken. De onderwerpen lijken vooraf soms zwaar maar in de praktijk merken we dat de cursisten opgelucht zijn om die thema’s met elkaar te kunnen bespreken en er wordt ook veel gelachen tijdens de trainingen. Dat kan goed samengaan.

“Ik heb diepe bewondering hoe cursisten zich kwetsbaar durven op te stellen en wat er dan aan groepsdynamiek kan optreden. Vaak zo sterk dat mensen het jammer vinden als de cursus afgelopen is.”

“Na 13 jaar vind ik het nog steeds een voorrecht om de cursussen te mogen geven. Er komen steeds weer andere mensen en wij passen de accenten aan aan de groep. Ik zou iedereen met parkinson aanraden om een cursus te volgen met als grootste gewin met lotgenoten in contact te komen. Dat klinkt wellicht tegenstrijdig want soms is er juist een drempel om lotgenoten te ontmoeten, maar als die stap een keer is gezet is men bijna altijd blij en opgelucht om dat gedaan te hebben.  Dat geeft vaak een sterk gevoel van weer de eigen regie te pakken.”

“Mocht het je ook aanspreken om trainer te worden meld je dan aan bij de Parksinon Vereniging bij Coby Pronk.”

“Ik wil graag van de gelegenheid gebruik maken om mijn dank uit te spreken naar de oud en mede trainers met wie ik in de afgelopen jaren heb gewerkt   Voor de training PHJAE: Mariette Koopmans, George van Heerde, Joan van Haaften, Co van Alten en Peter van Aken. En voor de training Zullen we over de toekomst praten: Agnes van Ommeren en Bas Aalders.”

“En uiteraard waar het allemaal om draait de oud cursisten die dit nu lezen. Ik wens jullie alle goeds in jullie zoektocht om met deze gemene ziekte om te gaan. Ik wens jullie toe dat jullie zo lang mogelijk je eigen regie mogen houden en daar waar het niet meer gaat het jullie keuze is om het uit handen te geven. Er is eigenlijk maar één sleutel en dat is communicatie.”

Aanbevolen boeken;

Edith Eger; ‘De Keuze’

Barbara van Beukering; ‘Je kunt het maar één keer doen’ en zie ook haar andere boeken

Meneer en mevrouw de Roos zijn twee hardwerkende mensen die hun verhaal (proberen) te vertellen. Ik zeg expres ‘proberen’, want dit verhaal is niet zomaar te vertellen. Waarom niet? Nou, waar moet je beginnen? Wanneer is dit begonnen en waar eindigt het? Als je jarenlang door iedereen als fraudeur wordt gezien en ook zo wordt behandeld, en niemand van de overheid je wil helpen? Dan vertrouw je niemand meer en ben je zelfs bang van de postbode. Meneer vraagt zich hardop af of hij misschien gediscrimineerd is op zijn voornaam.

Als je auto en je huis openbaar verkocht worden door de ‘zogenaamde’ schuldeisers, wat doe je dan? Als je kinderen blijvende schade oplopen?

Dat gaat er allemaal door mijn hoofd na deze ontmoeting. Hoe overleef je dit?

Verleden 

Vóór deze hele zogenoemde ‘Toeslagenaffaire’, had het gezin de Roos een goed leven, Meneer had een goedlopende zaak, opgebouwd met hard werken, soms wel 80 uur per week. Daar blijkt wel uit dat hij het erg naar zijn zin had.

Mevrouw werkte als senior HR-adviseur en was er thuis voor hun drie kinderen, destijds 6 en 11 en 14 jaar.

Ze hadden een huis gekocht en een goed leven, de toekomst lag nog open.

Meneer vertelt; “Ik had een eigen winkel en zelfs al een tweede geopend, de zaken gingen goed. Mijn doel was om verder uit te breiden, ik had het prima naar mijn zin.”

Mevrouw; “Ik heb nog steeds mijn baan, maar ik heb er wel voor moeten vechten. Toen de belastingdienst ons (onterecht) als fraudeur had bestempeld werd er loonbeslag gelegd op mijn salaris. Ik schaamde me dood voor mijn werkgever en mijn collega’s. Je kunt het niet uitleggen, niemand gelooft je als je zegt dat dit niet klopt, dat het onterecht is.”

Meneer; “Je denkt in eerste instantie dat het wel mee zal vallen, het klopt tenslotte niet, ik wist dat ik geen schulden had. Maar je loopt tegen deuren aan die dicht blijven, niemand zit op jou te wachten, niemand wil je helpen.”

Wat gebeurde er allemaal daarna?

Meneer; “Het was om gek van te worden, de overheid heeft ons stelselmatig kapot gemaakt, wij zijn nog maar een schim van onszelf. Ik ben degene die vecht en ik ben vooral heel boos, maar Patty is juist bang en voelt zich erg onzeker.”

Loonbeslag; Mevrouw; “Het heeft 1 jaar en 8 maanden geduurd, wij hadden nog maar 850 euro om van te leven met drie kinderen. Ik kon de situatie mentaal helemaal niet aan. Ik heb EMDR-therapie gehad maar geen psychische hulp want dat konden we niet betalen. Het is duidelijk dat ik er nog helemaal niet ben, ik voel me angstig en ben snel in paniek, ik vertrouw niemand meer.”

Auto in openbare verkoop; Mevrouw; ”Toen moest ook nog mijn auto openbaar verkocht worden en kon ik niet meer naar mijn werk. Ik ben er letterlijk ziek van geworden. Weet je wat er dan ook nog gebeurt als bijzaak? Je wordt steeds weer aangehouden door de politie want je kenteken staat geregistreerd. Je bent een fraudeur en hebt een belastingschuld. Maar daar heeft ook de politie helemaal geen oren naar.”

Bedrijf is failliet verklaard; Meneer; “Mijn bloedeigen bedrijf waar ik zo hard voor heb gewerkt is failliet verklaard. Je kunt er echt niks tegen doen. Dit was ook ons pensioen. De erfenis van opa is weg. Bovendien heeft mijn boekhouder ook nog fouten gemaakt en heb ik niets meer.”

Huis in openbare verkoop; Mevrouw; “Ja, dat doen ze zomaar, je hebt niks te vertellen. Wij zijn een jaar lang gedwongen geweest om een ander huis te zoeken. En de ‘aasgieren’ kwamen aan de deur. Ze hadden de advertentie op Funda gezien en denken dan goedkoop een huis te scoren. Dat is zo gênant.”  Meneer; ”Wij hebben geluk dat we ons huis nog hebben, we hebben van een weldoener geld gekregen om de openbare verkoop ongedaan te maken. Er zijn ook nog goede mensen op de wereld.”

Gezondheid van de kinderen; Mevrouw; ”De kinderen zijn helemaal kapot gemaakt door de overheid. Zelfs Vellig Thuis is aan de deur geweest en ik was bang de kinderen te verliezen. Vooral onze oudste heeft er last van, hij is veel gepest. Wij konden bijvoorbeeld geen nieuwe telefoon voor hem kopen en hij moest ervoor gaan werken. Vervolgens heeft hij zijn geld vergokt en is zelfs een tijd verslaafd geweest.

Heden

Meneer; “Ik werk nu 40 uur voor een baas. Ik ben nu 53 en had gedacht om over 10 jaar wat af te bouwen. Mijn eigen geld zat in de zaak en dat was mijn pensioen. Mijn vrouw zit nog in haar angstmodus en ik weet niet of ze nog dezelfde wordt. Mijn kinderen zijn beschadigd en wat moet ik nu?

Ons huis heeft achterstallig onderhoud, de hypotheek is omgezet zodat we nu niks af kunnen lossen. Dit was onnodig geweest als de overheid ons niet hiertoe had gedwongen. Geen pensioen meer en de waarde van mijn bedrijf is ook vervlogen.

Dit is een nieuw verhaal over de Toeslagenaffaire. Ik spreek deze keer met een echtpaar, de man doet voornamelijk het woord, mevrouw is duidelijk getraumatiseerd door alle gebeurtenissen.

“Het is pas het topje van de ijsberg, begint meneer Roos te vertellen. Ik had een goedlopend bedrijf, een gezin met drie kinderen en dan kom je in conflict met de belastingdienst, daar kun je het nooit van winnen.” Mevrouw vertelt dat naast het verdriet ook de schaamte komt kijken en de kinderen zien dat hun ouders verdriet hebben.

Volgens meneer is het heel complex als je schulden hebt, schulden die geen schulden zijn. “Wij leefden van 850,00 euro par maand en je moet ook nog gewoon naast je maandelijkse kosten de toeslagen terugbetalen. Je wordt helemaal afgesneden. en dit kan iedereen overkomen .De belastingdienst heeft de schulden uiteindelijk kwijtgescholden maar de Rabobank zegt dan, betaal eerst 20.000 euro voor de gemaakte kosten “openbare verkoop” voordat we je huis uit de verkoop halen. Absurd gewoon.”

De Stichting Gelijkwaardig Herstel stelt voor om eerst kennis te maken en dan te beslissen of je beide door wilt gaan met de inhoudelijke gesprekken. Ik heb de heer de Roos telefonisch gesproken en toen kreeg ik dezelfde dag al een mail van onze coördinator dat hij akkoord ging. Haha hij verwacht een goede klik. Vrijdag as hebben we afgesproken op een, door de Stichting, aangeboden, “luisterplek”! Ik heb een buurtcentrum in Tilburg gekozen, in het midden van onze woonplaatsen. Daar zijn we door de Stichting aangemeld en zij zullen ons warm verwelkomen in een huiselijke sfeer, ben benieuwd.

Het is trouwens niet vanzelfsprekend dat er een klik is. Ik heb voor een tweede gesprek een paar maanden geleden iemand aangewezen gekregen om kennis mee te maken. Ik helemaal naar Gorinchem, waar we, in een Grand Café met koffietijd afgesproken hadden. Met mijn goede eerste ervaring in mijn hoofd ga ik enthousiast naar binnen. Mevrouw zat al aan een tafeltje te wachten met een kopje koffie en een stapel papieren. En zoals ik ben, begin ik over het leuke café en de mooie stad waar we zitten. Ik pak een pen en papier uit mijn tas en zeg terloops, “misschien nog wat opschrijven?” Mevrouw kan er niet mee lachen. Ik vraag of je vaker hier komt en ze woont toch dichtbij? “UUHH welke plaats ook al weer?”

Ze is niet bereid mij te helpen en zegt niks. Ze vraagt waarom ik er ben en waarom ik niks zou opschrijven? Ik zeg dat ik het leuk vind om verhalen te schrijven en dat ik graag voor dit goede doel mevrouw wil helpen, waarop mevrouw roept; “Nou er is niks leuks aan mijn verhaal, en met tranen in haar ogen, als ik het vertel huil jij ook! Weet je wel waar dit over gaat?” Ik vertel haar dat ik al eerder een gesprek heb opgeschreven en ik heel goed weet waar het over gaat en dat dit gesprek is bedoeld als een eerste kennismaking. Dat had mevrouw niet goed begrepen en vond het dus maar vreemd. Op elke vraag reageerde ze vijandig, en ik koos ervoor om te zwijgen. Na een paar minuten zei ze dat ze maar naar huis ging en dat ze heeft vervolgens de coördinator gebeld dat we geen klik hadden.

Ik heb nog even contact gehad met mijn begeleider en die stond volledig achter mij. Ze vertelde dat mevrouw een trauma kan hebben van de hele situatie en dat ze daarom zo reageerde. Ik heb het goed opgelost, begrip getoond, hulp aangeboden en geluisterd. En dus voortaan rekening houden met de opgelopen trauma’s! Weer wat geleerd.

In het Nationaal Archief in Den Haag zijn veel dossiers opgeslagen uit de oorlogstijd en die worden vrijgegeven als een persoon langer dan 100 jaar geleden is geboren, of aantoonbaar is overleden. Het is een hele klus om alles te digitaliseren dus dat duurt nog even.

Een gedeelte van het Archief is het CABR, Centraal Archief Bijzondere Rechtspleging. In dit archief zitten dossiers van 425.000 personen die na de oorlog zijn onderzocht op collaboratie. Eerst kun je op http://www.oorlogvoorderechter.nl een naam intoetsen en kijken of die cvoorkomt. Als dat zo is dan staat er een dossiernummer bij en daar staat achter; gescand of niet gescand. Deze dossiers kun je alleen maar bij het archief in Den Haag, op de computer bekijken. Zijn ze gescand dan kun je ook naar het plaatselijk archief, het BHIC in Den Bosch.

Ik heb laatst een podcast geluisterd van een familie die de naam van opa tegenkwam in het CABR. Nieuwsgiering ben ik ook eens gaan kijken. Daar zijn allerlei onderwerpen te vinden, bv. ook de mensen die te werk gesteld waren in Duitsland maar ook de foute Nederlanders die heulden met de Duitsers.

Ik heb van 2 personen een gescand dossiernummer en ik ga binnenkort (op afspraak) naar het BHIC. Ben benieuwd!

Hanna

Laatst ben ik bij de Tolbrug geweest, ja dat is het revalidatiecentrum bij het JBZ. Daar vroegen ze zich ook af wat ik kwam doen want revalideren met Parkinson is natuurlijk geen optie, je wordt er niet beter van. Gelukkig had mijn neuroloog dr. Jansen, een helder moment, na een jaar van ploeteren van mijn kant. Misschien hebben ze nog ideeën bij de revalidatie?

Na een uitgebreide intake door iemand die er verstand van heeft en zich verbaasde over de gang van zaken, kreeg ik een onderzoek aangeboden. Een uitgebreid onderzoek, hoever kun je je benen in je nek leggen, en een filmpje waar duidelijk op te zien was hoe verkeerd ik loop. En na een jaar verkeerd lopen kun je niet meer normaal lopen. Alles doet pijn, allemaal spieren die niet meer gebruikt worden. Veroorzaakt door de gescheurde Psoas spier!

Na overleg met verschillende specialisten op de Tolbrug hebben ze besloten om mij een EVO aan te bieden, of beter gezegd, twee EVO’s. Dat staat voor Enkel Voet Orthese. Die zorgt ervoor dat je beter je benen en voeten kan optillen en goed kan neerzetten. En dan moet ik aan de bak, oefenen, oefenen, oefenen. Wel met uitzicht op resultaat, hoewel, garantie tot aan de deur!

Ik ben er superblij mee en ik ben ook blij dat ik niet snel opgeef. Een assistent van de huisarts zei tegen mij; Je hebt maar één leven en je moet voor jezelf opkomen. Ook al zeggen de artsen dat ze het ook niet weten, ga zoeken en blijf vragen stellen!

Maandag worden ze aangemeten dus ik ben benieuwd. Ik moet ook steeds aan Forrest Gump denken.

Leuk voor onder een zomerjurkje

Hanna

Het is weer april en wat begint er dan ieder jaar weer? Juist, het vaarseizoen op de Binnendieze. Het zonnetje hoeft maar even tevoorschijn te komen en de Molenstraat stroomt weer vol. Jong en oud heeft er zin in, soms met interesse voor de geschiedenis van de stad en soms alleen maar om lekker lol te trappen en een pilsje, voor en na, te drinken. Iedereen weet inmiddels hoe het werkt. Je hebt ze vast wel eens zien varen, die boten met alleen maar luidruchtig volk, ze gaan mee omdat iemand dat voor ze bepaald heeft, maar liever gaan ze naar de kroeg. De schipper heeft het al snel in de gaten en houdt, heel verstandig, zijn mond en zorgt dat hij snel weer terug is.

Maar iedereen weet ook al lang dat er mensen langs de route wonen. Ik denk dat er heel wat mensen graag willen ruilen om in die gezellige stad met uitzicht op de Binnendieze te wonen. Als je rust wilt dan doe je dat niet, toch? Nou blijkbaar werkt dat niet zo want er woont een meneer op de Uilenburg met uitzicht op de bootjes en die heeft een klacht ingediend ivm overlast. Ja echt waar. Hij woont er pas drie jaar, dat is nog vreemder want dan wist hij toch waar hij aan begon!

Blijkbaar zit het hem hoog want gisteren heeft hij een aantal schippers met klanten geintimideerd door opzichtig iedereen te filmen en (wellicht) het geluid te meten? Das nie fijn! Privacy is toch ook nog een dingetje. Maar goed, hij staat dus te filmen en dient vervolgens een klacht in. Schippers zijn mensen die niet van klachten houden, integendeel, ze willen juist iedereen een plezier doen, een leuke dag bezorgen.

Hoe dit af gaat lopen? Ik heb geen idee maar ik hoop dat die meneer snel gaat verhuizen. En dan gaan wij er misschien wel wonen, gezellig!

Hanna

Een tijdje geleden was ik weer eens een dagje naar de sauna. Ik kom daar vaker maar nu zat er iemand bij de receptie die nieuw was voor mij, misschien een invaller van een andere lokatie. Hij zei iets tegen mij waarvan ik later dacht “als ik hem nog eens zie, zal ik er nog eens naar vragen. ” Nooit meer gezien natuurlijk!

Op zich allemaal niet zo spannend maar voor mij wel een eye opener. Hij vroeg gewoon op welke naam ik gereserveerd had waarop hij zonder na te denken zei “Frans Belgie.” Pas later dacht ik, had ik maar gevraagd hoe hij dat wist. Natuurlijk heb ik die man nooit meer gezien.

Nieuwsgierig geworden ben ik toch maar eens op internet gaan zoeken. Ik ben uitgekomen bij Lambertus Marce of Marsee uit Petit Hallet in Belgie zo rond 1775. Ik denk dat dit mijn voorvader moet zijn en omdat ik niet verder kom ga ik er maar eens naar toe. Er staat een St.Lambertuskerk, het kan niet toepasselijker. Voor 1800 moet je in de kerkboeken gaan kijken om meer te weten te komen.

Petit-Hallet is een dorp in de Belgische provincie Luik en een deelgemeente van de stad Hannuit. Het was een zelfstandige gemeente  tot het bij de fusie van 1965 samen met Wansin toegevoegd werd aan de gemeente Grand-Hallet, die op haar beurt in 1977  bij Hannuit werd gevoegd. Petit-Hallet ligt in het noordwesten van de gemeente Hannuit. Het is een landbouwdorp in Droog-Haspengouw met nog veel akkerbouw en veeteelt.

Zal het dan toch niet Frans zijn? Van Marche? Of gewoon Bosch?

Eglise Saint Lambert