Linda is een jonge vrouw van 31 jaar die een beetje kwetsbaar overkomt. Ze heeft 3 kinderen van 9, 10 en 13 jaar. Ze was al jong moeder, 18 jaar was ze toen ze zwanger was van haar eerste kindje.

Na de geboorte van haar baby wilde ze graag een BOL-opleiding gaan volgen, in de zorg. Ze had toen een DUO uitkering plus toeslagen en daar kon ze mee rondkomen. Voor haar kindje had ze een goed adres bij een gastouder gevonden. En natuurlijk had ze recht op Kinderopvangtoeslag. Ze was net volwassen en had zich niet verdiept in allerlei belastingzaken.

Opeens kreeg Linda te horen dat ze geen recht zou hebben op Kinderopvangtoeslag en dat ze moest terugbetalen. Ergens wist ze dat het niet klopte maar ze vertrouwde toen nog de belastingdienst. Dat was het begin van 7 jaar ellende waarin ze structureel niet geloofd werd en niet geholpen, zelfs niet door het Maatschappelijk Werk.  De diagnose PTST is al gevallen, wat betekent dat het nooit meer echt overgaat. De voordeurbel kan al een trigger zijn.

Het was 2014, Linda was 19 jaar, volgde een opleiding, had een eigen huisje, moest Kinderopvangtoeslag terugbetalen en de gastouder moest nog betaald worden. Die moest helaas ook zeggen dat de opvang ging stoppen en toen kon ze haar opleiding ook niet meer afmaken. Dan zit je dus op een glijbaan die alleen maar verder naar beneden gaat en niemand gelooft je en wil je helpen.

In 2015 ontmoette ze haar nieuwe vriend en die besloot bij haar te komen wonen en in die tijd kreeg ze nog twee lieve kindjes. Haar Duo uitkering werd gestopt dus het was geen vetpot. Ze heeft zich laten overrompelen door haar vriend, ze was kwetsbaar met haar kindjes. Kwam zelfs een keer met gebroken ribben in het ziekenhuis waar ze vertelde van de trap te zijn gevallen!

Linda heeft hulp gezocht bij het Maatschappelijk Werk maar daar werd gezegd dat de situatie haar eigen schuld was. Bovendien waren ze verplicht om bij Veilig Thuis een melding te doen. Dat leverde veel stress op, het idee dat je kinderen worden afgenomen. Om de haverklap stond er een deurwaarder aan de deur en in de winter werd zelfs de stroom afgesloten. Geen genade! Ze heeft haar huis gelukkig kunnen behouden, maar ze moest wel een formulier voor “Gedragswijziging” tekenen. Dat betekent dat je een slechte, onbetrouwbare huurder bent en je beloofd je te beteren.

Inmiddels is haar “vriend” de deur uit, hij stelde nog voor dat Linda weg ging, maar gelukkig wist ze beter. Ze heeft ook een schuldsanering van 3 jaar er op zitten, haar schulden zijn afbetaald en ze heeft 3 jaar moeten leven van een klein bedrag. De belastingdienst heeft haar schuld bevroren.

Linda krijgt nog tranen in haar ogen als ze vertelt dat ze het zo erg vond voor haar kinderen die ze niet kon geven wat ze wilde. Op school zei de juf, “jij mag niet mee op schoolreis want jouw moeder kan het niet betalen”. Alles wat ze kreeg heeft ze in de schuldsanering gestopt, zelfs haar ”zorgbonus” met de Corona periode. En wij maar klappen!

Linda heeft inmiddels een nieuwe lieve vriend die haar goed behandeld en leuk is met haar kinderen.