Meneer G

Dinsdagavond zitten we te wachten op het  intake gesprek in mijn kamer naast de receptie. Komt er een man aangelopen met een zwart trainingspak aan, hij sloft wat door de gang. Na twee keer langs de receptie gelopen te hebben vraagt hij ineens, “ben ik op G”. “Nee”, zegt de mevrouw van de receptie, “u bent hier op D!” Dan begint de receptioniste uitvoerig uit te leggen aan de (duidelijk) verwarde man, “U gaat terug naar de liften, ga dan naar verdieping 2, ga de lift uit rechtsaf en volg G”.

“Nou”, zeggen wij tegen elkaar, “wedden dat hij zo terug is?” En jawel hoor, even later is hij er weer met dezelfde vraag. Dit keer loopt de receptioniste maar even mee. Ik heb nog vaak aan die man gedacht, lekker lijkt me dat, lekker sloffen en net doen alsof je het allemaal niet weet.

Maar daar kwam ik niet voor. Woensdagochtend ben ik om half 7 gewekt om nog even lekker te douchen om om 8 uur bij de Radiologie te zijn. Daarna naar de voorbereidingskamer om te wachten op dr Lamers, mijn chirurg, die ook het frame gaat plaatsen. Ze is heel vrolijk en kletst goed. “Komt allemaal goed hoor”. Dan komen er vier grote spuiten op tafel die ze onder de huid, tegen het bot spuit. Toen het frame er op zat was de eerste hobbel genomen.

Weer even langs de Radiologie voor een scan en dan de laatste check voor de Ok. Het was een  drukke ruimte met patienten voor 15 Ok ’s en veel personeel dat heen en weer liep. Ze hebben̈ hier geen tekort aan mensen zeggen ze en veel lange dienstverbanden. Goed teken!

Dan is het zover en de spanning loopt verder op. In de OK zijn een stuk of acht mensen waarvan er één, met een belgisch accent, plotseling zegt dat ze de arts gaat assisteren. O shit, dacht ik, toch geen Co assistent! Maar gelukkig mogen Co assistenten deze operatie niet doen.

Ik word wakker met mijn gezicht naar de klok gedraaid, 13.45 uur. Ik ben erg overbeweeglijk, niet normaal, wat een onrust. Keelpijn van de incubatietube, “Lust u een ijsje?” Heerlijk voor mijn keel, “wilt u er nog één?” En ondertussen krijg ik nog wat morfine.

De onrust is niet weg maar is wel een goed teken. Ook al staat de transmitter nog niet aan reageren mijn hersenen toch al. Ik heb nu teveel dopamine dus die pillen kan ik al wat afbouwen.

Thuis in bed bijkomen van alles en over twee weken gaat ie aan.