Gearriveerd

We mochten wat later komen op de verpleegafdeling want informatie die nodig is voor woensdag heb ik maandag al gekregen. Mijn verpleegkundige gaat naar de nascholing en die zie ik dan pas over twee weken.

Bij de receptie worden we welkom geheten en de verpleegster wijst op de dichtsbijzijnde kamer. “Ik zal iemand roepen voor het intake gesprek,” zegt ze. In de grote éénpersoonskamer met grote badkamer gaan we zitten. Ik pak mijn tas niet uit want hier doen we de intake en dan moet alles mee naar de kamer. Wat fijn zeg, privacy, dat is er meestal amper in een ziekenhuis. Maar wat blijkt, dit is mijn kamer ! Hier blijf ik in ieder geval twee nachten. Bovendien mag ik ook alvast mijn diner uitkiezen voor morgenavond. Net een hotel, misschien kan ik, ondanks de spanning, toch lekker slapen.

Om 7 uur morgenochtend gaat het gebeuren!

Ik krijg een stalen frame op mijn hoofd geschroefd om mijn hoofd te fixeren en daarmee moet ik eerst nog door de scan. Die CT scan leggen ze over de MRI scan die pas is gemaakt en daarmee kan de neurochirurg de plaats bepalen. Twee plaatsen want ik krijg de elektrode links en rechts. Dan ga ik onder narcose en wordt mijn haar er gedeeltelijk afgehaald. Als de elektroden in de hersenen zijn geplaatst worden ze vastgezet met een kapje aan het bot. Huid gaat er weer overheen en dichtnieten maar. Dan begint het tweede deel van de operatie, dat is, de neurotransmitter onder mijn sleutelbeen plaatsen. De aansluiting gaat via een draad achter mijn oor en dan is het klaar. Dan is het waarschijnlijk rond 13 uur. Na een nacht om het uur controles mag ik donderdag al naar huis als alles goed is. Het is ook fijn om thuis in bed te liggen en als er iets is, bellen! 😴 Na 2 weken gaat de dokter de  hechtingen eruit halen en wordt de transmitter aangezet en beweeg ik voortaan elektrisch.