Aannames

De afgelopen week heb ik verschillende aannames gehoord van wat er na de operatie gaat gebeuren. Ik zou toch zeker langer in het ziekenhuis moeten blijven dan één of twee dagen? En als ik dan toch naar huis moet (schandalig zo snel tegenwoordig), kan ik dan wel naar boven lopen? Moet er een ziekenhuisbed komen? Wie gaat mij verzorgen?

Om indianenverhalen te voorkomen, indien mogelijk, het volgende; Als het zo loopt dat bovenstaande nodig is, zal ik echt wel in het ziekenhuis blijven. Maar daar gaan we niet van uit. Als alles volgens het boekje verloopt dan mag ik de volgende dag naar huis. Dan heeft de dokter volgens de protocollen, vanaf het einde van de operatie, ieder uur gecheckt of ik geen bloeding of infectie heb opgelopen. Een dag later is de kans daarop zo klein dat ik naar huis mag. Natuurlijk kan er altijd nog iets gebeuren maar dan is snel de dokter gebeld.

Daar kan ik dan lekker in mijn eigen bedje gaan liggen. Ik zal niet erg snel kunnen lopen maar ik kan wel zelf naar het toilet en ik mag mezelf douchen. Misschien met hulp zodat ik niet kan vallen maar dat moet lukken. Dan is het advies om wat rechtop te slapen, in ieder geval één week. Onze “eerste” van ons ‘clubke’ heeft na een dag of tien wat meer helderheid in haar hoofd gekregen. Ze gaat vandaag proberen even naar buiten te gaan om een stukje te lopen. Ben benieuwd!

Ondertussen heb ik mijn vrijwilligerswerk tijdelijk stopgezet om me te concentreren op de yoga en meditatieoefeningen. En om het wat rustiger aan te doen. Nou ja, rustig? Ik zag ineens een gelegenheid om iemand te interviewen voor het parkinsonmagazine met het thema ‘Parkinson en Werk’. Ik had hem al langer op het oog maar ik wist niet goed hoe het aan te pakken en bovendien had hij mijn verzoek al twee keer afgewezen.

Nu heb ik hem over weten te halen onder het mom van ‘leuk naslagwerk voor je familie en bovendien nog wat reclame voor de zaak’? Komende week ga ik met een fotograaf naar hem toe en dat vind ik superleuk. Het verhaal wordt geplaatst in nr 1 van 2025, er is al plek gereserveerd. Ik kan i.v.m. de privacy niet teveel vermelden maar het is een horecaman in hart en nieren, zijn vader, en zijn opa’s van beide kanten waren al bekende Bosschenaren in de horeca. Hij heeft een bijzonder verhaal te vertellen. Hij was 39 toen hij de diagnose kreeg, in dezelfde week als zijn vader, ook zijn moeder had parkinson maar wist dat toen nog niet. Hij heeft al 10 jaar geleden een DBS operatie gehad toen dat nog niet zo vaak werd gegeven. Het leek erop dat hij zijn werk als kok snel zou moeten opgeven maar hij heeft doorgezet en kookt nog steeds. Natuurlijk houd ik je op de hoogte en niet vergeten; Nog drie keer de vuilnisbak buiten zetten!