Eigenwijze

Door middel van yoga, meditatie, reiki, mindfulness en hartfulness te leren beoefenen heb ik absoluut inzichten gekregen in wat goed voor mij is. Weten wat je nodig hebt en daar naar te handelen. Natuurlijk ben ik al jaren alert op mijn vermoeidheid en ga ik op tijd rusten, ik plan één activiteit per dag (daar ga ik al) en hou de weekenden vaak vrij.

Nu ben ik in een andere fase gekomen, mijn man en zoon merken dit als eerste. Thuis kan ik immers instorten en me naar boven slepen als ik me teveel heb belast. Mijn fysio zei vorige week, “gebruik je weleens ondersteuning bij het lopen?” “Huuu, hoezo ondersteuning?” “Nou, een stok of zo?” Al weken heb ik krampen in mijn tenen en kuiten en dat komt misschien omdat ik onstabiel loop. Daardoor gaan mijn tenen compenseren, die gaan de stabiliteit zoeken. Misschien helpt een stok.

Nou loop ik al regelmatig met dat ding en het helpt ook nog. Maar niet in het bijzijn van buren en bekenden want dat vind ik……..ja wat eigenlijk? Genant, overdreven, aandachttrekkerij, doe maar normaal? Heb ik nou nog niet geleerd om voor mezelf te zorgen?

Als ik daarover nadenk heb ik van mijn mentale klachten ook nog niet veel geleerd. Ik blijf me maar bemoeien met zaken die ik los moet laten. Waardoor mijn man en zoon mij blijven belasten met vragen over alledaagse dingen want moeder weet alles. En ik word weer boos dat ze niet zelfstandiger worden. Liever had ik voor dit alles begon mijn zoon eerst netjes “afgeleverd”, maar zo is het niet gelopen. Hij kan het prima zelf maar dat vertrouwen moet ik hem geven. Mijn man is volwassen en kan heel goed voor zichzelf zorgen maar staat altijd eerst voor mij klaar. “Dat hoeft écht niet, ik kan best zelf de fiets uit de garage halen.”

Allemaal belastende zaken voor de “mind” en daar ga ik iets aan doen. Ik ga me focussen op de periode november/december waarin er veel gaat gebeuren. Eerst de voorbereiding van de operatie en de operatie zelf en dan zes weken concentreren op mezelf. Wat gebeurt er in mijn hoofd? En wat voor effect heeft het? Ik ga mijn meditatie weer oppakken en oefenen en vanaf eind oktober houd ik mijn agenda vrij.

Dan ga ik vandaag nog maar even het interview inplannen van een horecaman met parkinson voor het magazine in januari 2025! O ja en de bestuursvergadering, inclusief lunch, op 14 oktober wil ik nog bijwonen, dat is belangrijk! Die lunch met oud collega’s, ja altijd leuk om ze weer te zien, is lang geleden. Ik had de kinderen een dagje Efteling beloofd, daar kan ik niet omheen, dan maar mét stok. En maar even slikken als mijn lieve schrijversclubjuf een tafeltje heeft gereserveerd bij een mooie uitspanning aan de haven, alleen via hellingen en trappen bereikbaar! Natuurlijk heeft ze daar niet aan gedacht, maar ik had het moeten zeggen! Dat is zorgen voor jezelf!

En niet vergeten, nog zes keer de vuinisbak buiten zetten.