Zeuren

Vandaag maar eens een waarschuwing vooraf. Als je niet tegen zeurende mensen kunt, lees dan niet verder. (Ik kan er namelijk zelf ook niet goed tegen)

Maar ik heb al dagen zin om te zeuren en te zanikken en het regent ook nog. En in die buien (zeur- en regenbui) slaat de grote twijfel toe. Moet ik het wel doen? Stel nou dat ik toch bij die paar procent hoor die blijvend uitval krijgt tijdens de operatie. Of een bloeding, of nog erger. En wat zijn ook alweer de verwachte resultaten voor het mentale stuk van parkinson? Zal ik een second opinion laten doen in Nijmegen? Of is dat een teken van wantrouwen naar mijn eigen dokter? In Nijmegen hebben ze een wachttijd voor DBS van 11 maanden, had ik dat niet beter kunnen doen? Nee, daar is het nu te laat voor!

Intussen zie ik in mijn ziekenhuisapp dat de afspraak in augustus een maand is verzet, naar 5 september. Dat beurt ook lekker op! Dat ze het maar allemaal bekijken, ik ga lekker een paar weken op vakantie en ik hoor het wel weer als ik terug ben.

En zo sluit ik dan toch nog positief af, want ja we moeten door! Als ik te lang blijf hangen in dit humeur slaat het op mijn lichaam en ben ik dagen zo moe dat ik me door de dag heen moet slepen. Dus hoppa, de boot boeken naar Engeland en vanavond gaan we gezellig met vrienden naar Nederland – Tukije kijken om daarna toeterend naar huis te gaan.

Vanmiddag dan nog even een toeter op mijn fiets zetten.