Wachten

Wachten duurt altijd lang. Ik wacht nu een jaar om te starten met het traject DBS. Dat was eerst geen probleem ik kon vast wennen aan het idee, ik hoefde niet zo meteen. Het idee dat er in je schedel geboord gaat worden is toch geen fijn vooruitzicht. En moet ik mijn testament gaan opmaken? Stel dat ik als een kasplantje terugkom? Omdat er iets geraakt wordt in mijn hersenen? En hoe is het leven met een neurotransmitter in je lichaam? Gaat straks bij het Kruidvat het alarm af?

Het lastige van wachtlijsten is dat je niks hoort tot je aan de beurt bent. Je hebt de tijd om je van alles in je hoofd te halen. Sta ik er nog wel op, en ik had toch al iets moeten horen?

Inmiddels worden de symptomen erger, oftewel, de medicijnen die pas nog verhoogd zijn, zijn ook niet meer voldoende. Pijn en een tremor in mijn linkerarm en linkerbeen worden irritant. Voor de dokter een teken dat het nu wel zinvol is om te starten met DBS. Nou gelukkig dan maar.

Vandaag gehoord dat ik nu echt binnenkort bericht krijg. Nou kom maar op