Wat voor transplantatie? Een poeptransplantatie! Ik ben helemaal niet van de poep- en plas moppen maar dit is toch wel een heel bijzondere nieuwe behandelmethode.
Inmiddels is het wel duidelijk dat de ziekte van Parkinson ontstaat in de darmen. Daar zou het foutief vouwen en klonteren van het eiwit alpha-synucleïne beginnen, en zich daarna via de nervus vagus (de zenuwbaan die de darmen met de hersenen verbindt) naar de ‘zwarte kern’ onderin de hersenstam verplaatsen. Daar veroorzaken die eiwitklonters het voortijdig afsterven van zenuwcellen die de boodschapperstof dopamine produceren. Gevolg: talloze communicatiestoornissen in het lichaam, de ziekte van Parkinson.
Mensen met parkinson hebben vaak ook darmklachten, veroorzaakt door een verstoorde samenstelling van hun darmflora; artsen noemen dit ook wel ‘dysbiosis’. Zo’n 80% van de parkinsonpatiënten heeft last van verstopping (obstipatie). Een groot aantal daarvan hebben een verstoord darmmicrobioom (de miljarden bacteriën en andere micro-organismen die in onze darmen leven). Ook komen vaker (darm)ontstekingen voor en/of een verstoorde darmwandbarrière.
De gedachte is dan niet zo gek om parkinson te behandelen door een poeptransplantatie, het overbrengen van ontlasting (darmmicrobioom) van gezonde personen naar mensen met de ziekte van Parkinson
Dit voorjaar verrasten Belgische onderzoekers van de Universiteit Gent met hun vondst dat poeptransplantatie de symptomen van parkinson vermindert. Hun klinische studie wees uit dat mensen met de transplantatie na 12 maanden aantoonbaar meer verbetering van hun motorische klachten lieten zien dan mensen die de transplantatie niet hadden gekregen.
Nou hoor ik u denken; Hoe dan? Nou, je neemt wat poep en brengt dat via de neus en maag hoog in de dunne darm. Als ik daar over na ga denken krijg ik rare beelden op mijn netvlies.
We gaan nog vijf keer de vuilnisbak buiten zetten!
Ongeveer een half jaar nadat ik de diagnose had gekregen ben ik lid geworden van de Parkinsonvereniging. In hun maandblad Parkinsonmagazine zag ik een oproep om mee te doen aan een onderzoek naar erfelijkheidsfactoren bij parkinson. Ik hoefde alleen maar een buisje met wat speeksel op te sturen dus dat was zo gepiept. Hiermee kon men een klein stukje uit de erfelijke code onderzoeken, het GBA1 gen.
Specifiek is er gezocht naar veranderingen in het GBA1 gen en als die aangetoond worden heb je een iets grotere kans om de ziekte van parkinson te ontwikkelen en dat noemen ze een “risicofactor”. Dit is de meest voorkomende genetische risicofactor. Hoewel de meeste mensen met zo’n verandering geen parkinson ontwikkelen en het nooit zullen merken. Dus, stel dat mijn kinderen ook een verandering in het GBA1 gen hebben is de kans dat ze parkinson ontwikkelen nog steeds heel klein. Ik heb bijvoorbeeld 2% kans om parkinson te ontwikkelen en mijn kinderen 4%. Maar daar komen natuurlijk ook omgevingsfactoren bij kijken die een steeds grotere rol spelen. Persoonlijk denk ik dat dit percentage (uit 2017) inmiddels achterhaald is.
Maar het gaat snel met nieuwe inzichten uit wetenschappelijk onderzoek. Inmiddels is bekend dat in Nederland ongeveer 15% van de mensen met parkinson die mutatie heeft terwijl in het buitenland dat tussen de 4% en 12% ligt. Het verschil is groter dan men verwacht had.
Wat doet dit GBA1 gen? Het gen zorgt voor de productie van het enzym glucocerebrosidase, vaak afgekort tot GCase. Als in deze productie een fout optreedt, kunnen de cellen in het lichaam die voor de afvalverwerking zorgen (lysosomen) niet goed hun werk doen. Er zijn aanwijzingen dat er een relatie is tussen de (verminderde) GCase-activiteit en het ontwikkelen van de ziekte van parkinson. Als je dit weet kun je op zoek naar middelen die dit proces tegenhouden en dus de ziekte kunnen afremmen/stoppen. En er is iets gevonden dat werkt! En het is ook nog eens een bestaand medicijn dat al sinds de jaren ’60 wordt gebruikt tegen vastzittend slijm.
Uit recent onderzoek blijkt dat het in hogere doseringen een rol kan spelen in het reactiveren van het GCase-enzym in de hersenen, waardoor men hopelijk kan ingrijpen in het ziekteproces. Dit moet nog verder onderzocht worden. Een grote uitdaging in de geneesmiddelenontwikkeling is om aan te tonen dat een middel daadwerkelijk werkt en ook helpt. Bij neurodegeneratieve aandoeningen zoals parkinson is dat extra uitdagend, omdat mensen inherent aan de aandoening relatief langzaam achteruitgaan, dus moet er ook lang gemeten worden om aan te kunnen tonen dat deze achteruitgang wordt afgeremd.
Inmiddels is het 2024 en het middel wordt al bij mensen getest en de resultaten zijn goed. Bas Bloem zei het een paar jaar geleden al, dit gaan wij nog meemaken!
Door middel van yoga, meditatie, reiki, mindfulness en hartfulness te leren beoefenen heb ik absoluut inzichten gekregen in wat goed voor mij is. Weten wat je nodig hebt en daar naar te handelen. Natuurlijk ben ik al jaren alert op mijn vermoeidheid en ga ik op tijd rusten, ik plan één activiteit per dag (daar ga ik al) en hou de weekenden vaak vrij.
Nu ben ik in een andere fase gekomen, mijn man en zoon merken dit als eerste. Thuis kan ik immers instorten en me naar boven slepen als ik me teveel heb belast. Mijn fysio zei vorige week, “gebruik je weleens ondersteuning bij het lopen?” “Huuu, hoezo ondersteuning?” “Nou, een stok of zo?” Al weken heb ik krampen in mijn tenen en kuiten en dat komt misschien omdat ik onstabiel loop. Daardoor gaan mijn tenen compenseren, die gaan de stabiliteit zoeken. Misschien helpt een stok.
Nou loop ik al regelmatig met dat ding en het helpt ook nog. Maar niet in het bijzijn van buren en bekenden want dat vind ik……..ja wat eigenlijk? Genant, overdreven, aandachttrekkerij, doe maar normaal? Heb ik nou nog niet geleerd om voor mezelf te zorgen?
Als ik daarover nadenk heb ik van mijn mentale klachten ook nog niet veel geleerd. Ik blijf me maar bemoeien met zaken die ik los moet laten. Waardoor mijn man en zoon mij blijven belasten met vragen over alledaagse dingen want moeder weet alles. En ik word weer boos dat ze niet zelfstandiger worden. Liever had ik voor dit alles begon mijn zoon eerst netjes “afgeleverd”, maar zo is het niet gelopen. Hij kan het prima zelf maar dat vertrouwen moet ik hem geven. Mijn man is volwassen en kan heel goed voor zichzelf zorgen maar staat altijd eerst voor mij klaar. “Dat hoeft écht niet, ik kan best zelf de fiets uit de garage halen.”
Allemaal belastende zaken voor de “mind” en daar ga ik iets aan doen. Ik ga me focussen op de periode november/december waarin er veel gaat gebeuren. Eerst de voorbereiding van de operatie en de operatie zelf en dan zes weken concentreren op mezelf. Wat gebeurt er in mijn hoofd? En wat voor effect heeft het? Ik ga mijn meditatie weer oppakken en oefenen en vanaf eind oktober houd ik mijn agenda vrij.
Dan ga ik vandaag nog maar even het interview inplannen van een horecaman met parkinson voor het magazine in januari 2025! O ja en de bestuursvergadering, inclusief lunch, op 14 oktober wil ik nog bijwonen, dat is belangrijk! Die lunch met oud collega’s, ja altijd leuk om ze weer te zien, is lang geleden. Ik had de kinderen een dagje Efteling beloofd, daar kan ik niet omheen, dan maar mét stok. En maar even slikken als mijn lieve schrijversclubjuf een tafeltje heeft gereserveerd bij een mooie uitspanning aan de haven, alleen via hellingen en trappen bereikbaar! Natuurlijk heeft ze daar niet aan gedacht, maar ik had het moeten zeggen! Dat is zorgen voor jezelf!
En niet vergeten, nog zes keer de vuinisbak buiten zetten.
Ja ik weet het, ik zit in een dipje dus ik zie het een beetje te zwaar. Psychotherapie is nog niet nodig maar wordt regelmatig voorgeschreven. En wat denk je wat parkinson doet? Ik voel dat ik niet meer dezelfde ben.
Dus tijd om er weer uit te gaan om mijn hoofd leeg te maken, hoewel de krampen in mijn been er voor zorgen dat ik niet ver kan lopen. Deze week is het prachtig weer en ik heb een huisje gevonden aan het water. Huisje? Watervilla met sauna! Dat klinkt niet als een huisje. E Reader mee en lekker nazomeren in het zonnetje. (Het is maar een lang weekend)
De dagen worden korter en dan vind ik het altijd fijn om vaker tv te kijken, het liefst alleen. Ik ga het mediteren weer oppakken en zo gaan we richting november. Proberen om de buitenwereld vaker buiten te houden.
Mijn verpleegkundige heeft me gisteren gebeld om te vertellen wat er nog komt en bij wie ik vragen kan stellen, dat was heel fijn. Een opeenstapeling van gebeurtenissen, de Wet van Murphy, is van toepassing lijkt het. Echt, van het begin bij de screening tot de operatie aan toe. Eerst de screening door de verpleegkundige die mij ging begeleiden. Aan het eind zei ze “ik zie u niet meer, ik heb een andere baan”. En vergeten mij de opvolger door te geven. Dan dr Jansen, die heeft een hartoperatie gehad maar is weer aan het werk. Wist ik niet. Afspraken zijn vergeten in te plannen, zonder opzet.
Soms heb je het niet in de hand en gebeuren dat soort dingen. Ik heb er met de verpleegkundige om gelachen, ze belde dus om te zeggen dat ze de dag van mijn opname een scholing heeft en er niet kan zijn voor uitleg, wat gebruikelijk is. De Wet van Murphy, daar is ie weer maar nu kan ik er rekening mee houden.
Het ETZ is een samenvoeging van het Elisabethziekenhuis en het Tweestedenziekenhuis in Tilburg. De reorganisatie is al jaren bezig, de naam ETZ gebruiken ze ook al lang maar nu is het blijkbaar tijd voor een nieuwe slogan, ETZ Buitengewoon. Op de website staat;
Oog voor jou
Wij willen de allerbeste zorg verlenen in een veilige omgeving waar patiënten zich prettig en gehoord voelen. Wij gaan in gesprek met patiënten over wat zij voelen, denken en vinden. ‘Oog voor jou’ noemen we dat. Zo leveren wij onze patiënten Buitengewone zorg. Buitengewoon staat dus voor zorg toegespitst op de patiënt. Maar Buitengewoon staat ook voor onze ambitie om buiten het gewone om te denken. Wat we doen, willen we écht heel goed doen.
Ik ben niet anders gewend dan Buitengewone zorg te krijgen, de arts en de specialistisch verpleegkundige nemen altijd de tijd voor mij en je kunt ze via de app bijna altijd bereiken voor een vraag.
Ik was dan ook niet verbaasd toen ik, ter voorbereiding, in de mij toegestuurde patientenfolder, “DBS route voor Parkinson”, las dat er voldoende tijd genomen zou worden voor gesprekken en dat samen met de arts beslissingen worden genomen. Dat de screening uitgebreid besproken zou worden en dat er een algemene gezondheidstest gedaan werd. Dan moet je denken aan bloed prikken, eventueel een hartfilmpje en een MRI. Bij de Anesthesioloog zou je op de poli komen voor kleine testjes en alles zou teruggekoppeld worden via de Neuroloog. De Parkinsonverpleegkundige was altijd bereikbaar voor vragen.
Sinds augustus heb ik last van krampen en ik heb mijn Neuroloog hierover vragen gesteld via de app. Na een week wachten heb ik gebeld met een mevrouw op de poli en zij zou de dokter hierop attent maken. Nog een week later de verpleegkundige, “Ik ga de dokter vragen om jouw bericht te beantwoorden”. ” Dat is goed”! “Maar kan ik ook nog een keer met jou afspreken want ik heb nog wat vragen”. “Dat wordt lastig de komende weken want ik zit helemaal vol”, zegt ze spijtig. Omdat ik ’s nachts over de operatie lig te piekeren heb ik het nog tweemaal gevraagd, maar helaas!. Dr. Jansen heeft mij inmiddels wel geantwoord, er was iets mis in zijn systeem.
Nou zie ik de patientenfolder weer liggen en ik bedenk me dat ik eigenlijk nog maar weinig contact en gelegenheid tot vragen stellen heb gehad. Ik heb in januari een gesprek gehad met de verpleegkundige over de route die gevolgd moet worden, beginnend bij de screening. Daar heb ik testjes gehad met en zonder medicijnen en daarna 5 minuten bij een neuroloog geweest die alleen maar wat handtekeningen heeft gezet. Een paar weken later een gesprek met de neurochirurg over vooral de risico’s en toen twee maanden niks. De eerste week van september een telefonisch gesprek met de Anesthesist en een groepsuitleg met uitreiking van de operatiedatum.
En ineens dacht ik; Waar is mijn uitgebreide gesprek met de neuroloog gebleven? De uitgebreide gezondheidscheck? De MRI? Een afspraak bij de Anesthesioloog? Ik raak er helemaal nerveus van. Zal ik dan toch maar even bellen? Ik voel me al een beetje bezwaard om die drukke mensen lastig te vallen. Maar aan de andere kant, het is niet niks. Ik kon om half negen als eerste gebeld worden want de dag zat vol.
Wat blijkt, die folder is voor mensen die uit een ander ziekenhuis zijn doorgestuurd. Het ETZ bediend namelijk heel Brabant en Zeeland en een stukje Limburg, daarom is de wachtlijst zo lang. En die mensen worden dus uitgebreid geinformeerd en lichamelijk onderzocht of ze wel geschikt zijn. Ik ben al bekend bij het ETZ dus dat hoeft niet. Hoezo? Worden de dossiers niet doorgestuurd dan? En mijn laatste MRI is ook van acht jaar geleden. En een gezondheidscheck krijg ik ook niet vaak. Bovendien is een afspraak maken om er nog eens over te praten niet gemakkelijk.
De verpleegkundige wil nog even kwijt dat ik misschien een beetje verwend ben door de aandacht van Dr. Jansen en dat ik degene ben die op dit moment, van de huidige groep operatiegangers, de meeste aandacht krijg! Tis maar dat je het weet! Buitengewoon!
Krijg wel opeens drie afspraken erbij, in oktober een gesprek en een MRI en een keer bloed prikken.
Ik heb eigenlijk helemaal geen zin in dit gezeur dus ik houd me maar gedeisd. Nog acht weken de vuilnisbak buiten zetten, ik zal de tijd nog nodig hebben.
“Vind ik het niet erg dat het nog zo lang duurt?” is de meest gestelde vraag van de afgelopen dagen. “Nee, ik heb nu rust omdat er zekerheid is, ik vind dat vage gedoe maar niks. Nu kan ik er naar toe leven.”
Behalve een operatiedatum heb ik donderdag nog iets anders gekregen, namelijk, contact met lot- en leeftijdsgenoten. Er waren bij de presentatie vijf patienten met hun partner aanwezig, ik kende er geen één. Deze vijf, inclusief myself, zijn allemaal ingepland voor de OK in oktober en november. Na de presentatie liepen wij richting de liften en hoorden we van ver al het gekakel. Op de gang stonden, in een rondje, de andere patienten, over en weer, elkaar de bekende vragen te stellen. “Wanneer ben jij aan de beurt? Hoe lang heb jij al de diagnose? Hoe oud was je toen en waarmee is het begonnen? Wij, niet te flauw, gingen ons er ook maar eens mee bemoeien.
Na zo’n 10 minuten komt iemand op het idee of we niet beter koffie kunnen gaan drinken. Even later zitten we met zijn allen aan een tafel in het restaurant. Van de vijf zit ik in het midden qua leeftijd, twee iets jonger en twee iets ouder. Diagnoses zijn gesteld tussen de zes en tien jaar. Bijna allemaal zeggen ze dat ze voor de diagnose al veel langer klachten hadden, ook zelfs geopereerd aan een Frozen Shoulder. De man naast mij had, voor mij bekende, vergelijkbare symptomen en was 48 jaar toen hij de diagnose kreeg, nu 6 jaar geleden. Hij had dezelfde hoeveelheid medicijnen, dacht ik, toen bleek dat hij het dubbele aantal mg had. Het kan dus nog erger.
De “aanhang” kakelde er ook vrolijk op los en het werd steeds gezelliger. Het is maar goed dat ze geen alcohol schenken in het ziekenhuis anders waren ze nog gaan zingen. Een uurtje later opperde iemand het idee om een groepsapp aan te maken en daar had niemand bezwaar tegen. Gezellig, we richten een clubke op, zei iemand in een jolige stemming. Het had net zo goed de BBQ club kunnen zijn. Zo zie je maar weer, eerst vind je geen lotgenoten en zo heb je er meteen een hele club bij. Wat dat betreft zijn we net dieren, we willen graag bij soortgenoten zijn.
En nou heb ik toch sinds donderdag dit liedje in mijn hoofd; Ken je hem nog?
Ik kwam vroeger in een café waar ze het hele jaar boven de bar een bordje hadden hangen waarop je kon zien hoe lang het nog duurde voor het weer carnaval was. Dat begon al meteen in de week na carnaval; “nog 52 weken de vuilniszak buiten zetten”, of 53 of 54 want carnaval valt ieder jaar weer op een andere datum. Ik vind dat echt humor, ik heb er vaak om moeten lachen.
Nou worden de vuilniszakken niet meer iedere week opgehaald, wij moeten ze zelf naar een ondergrondse container brengen. In plaats daarvan hebben we een hele verzameling afvalbakken waarvan er in ieder geval iedere week, om de beurt, eentje wordt opgehaald. Een bak voor papier, een bak voor glas, een bak voor plastic, een bak voor GFT, een bak voor batterijen. En maar bijhouden welke wanneer naar buiten moet.
Nou lijkt het me leuk om af te tellen naar 11/11. Dus dan wordt het; “nog 9 weken een afvalbak buiten zetten”. Even tussendoor; ik zag vanmiddag een reclamebord langs de weg voor werving van personeel. Daar stond op; “een baan waarbij je altijd vrij bent met 11/11”. Is ook leuk! En wat fijn dat werkgevers daar rekening mee gaan houden. Werd ook tijd!
Bij het ETZ in Tilburg vonden ze dat zo’n goed idee dat ze dit vanaf nu ook willen gaan doen. En dan bedoel ik voor de patienten, eerst 11/11 vieren en dan opereren. Is toch ook veel beter! Op 12/11 ben je nog in de olie en kun je daar lekker je roes uitslapen en heb je misschien minder narcose nodig. En je bent niet zenuwachtig, ook een voordeel.
Dus, nog 9 weken een afvalbak buiten zetten. Dan 11/11 vieren, een dag later op 12/11 lekker slapen in een schoon bedje in het ETZ en op 13/11 de operatie. Proost!
Gek toch dat je brein het meest voor de hand liggend idee buiten sluit. Ook als ervaringsdeskundige (sinds acht jaar) word je gewoon op het verkeerde been gezet door gedachtes die op zoek zijn naar andere mogelijkheden. En dat doet de huisarts ook! Natuurlijk, ik heb goed in mijn oren geknoopt dat je je nooit moet laten afschepen door artsen met de woorden; “Het komt vast door de parkinson.” Daardoor worden hartkwalen en zelfs kanker over het hoofd gezien.
Dystonie is een veel voorkomend symptoom van Parkinson. Het zijn onwillekeurige spieraanspanningen die bij spanning/stress verergeren en dus kunnen verkrampen. Dystonie heeft meestal invloed op het been, de voet of de tenen. En het komt meestal voor in tijden waarin andere symptomen van Parkinson, zoalstremor, traagheid of stijfheid, aanwezig zijn.
Een mogelijk bijkomend loopprobleem bij mensen met Parkinson is een veranderd aanspanningspatroon door dystonie. Dit komt vooral veel voor bij jonge mensen met Parkinson. Veel voorkomende patronen van dystonie zijn het naar binnen kantelen van de voet, het klauwen van de kleine tenen of het strekken van de grote teen. Een veranderde stand van de voet kan leiden tot pijn, zwikken, vallen, een verminderde loopafstand of meer vereiste aandacht bij het lopen.
Als een aanpassing van de medicatie geen effect heeft, is behandeling van botulinetoxine een mogelijkheid.
Wat gaat het hard, wat is er al veel ontdekt sinds pakweg 50 jaar toen de medicijnen die de afgebroken dopamine aanvullen op de markt kwamen.
Onderzoek gaat sneller en sneller. Er was een tijd dat pas na overlijden kon worden vastgesteld, door middel van het bekijken van de binnenkant van de hersenen, of iemand parkinson had.
Alleen al de laatste tien jaar weten we zoveel meer over ontstaan en bestrijding van parkinson. De medicijnen die de ziekte kunnen vertragen of stilleggen komen er aan. En de DBS (deep brain stimulation) is een groot succes. De neurotransmitter is inmiddels verkleind en op afstand oplaadbaar. Maar voordat ik daar gebruik van ga maken komt al het volgende bericht;
Wetenschappelijk tijdschrift Nature Medicine publiceerde maandag 19 augustus een artikel van een Amerikaanse onderzoeksgroep over de positieve resultaten van een nieuwe vorm van diepe hersenstimulatie (deep brain stimulation: DBS).’
‘Amerikaanse onderzoekers komen nu met een apparaatje dat deze schokken alleen uitdeelt wanneer dit nodig is. En dat zou patiënten meer levenskwaliteit bieden.’
Met andere woorden, “mijn” neurotransmitter gaat continue signalen afgeven terwijl de nieuwe reageert op de ‘vraag’ van de hersenen. En dat is weer een mooie stap vooruit.
Vorige week strompelend weer thuisgekomen. Met wandelstok! “Goh, wat leuk”, zeggen de kinderen lachend als ze mijn stok zien. “Een kerstwandelstok”? En voor ik me kon omdraaien riepen ze “in rood en groen”! Nou vraag ik aan iedereen voortaan die mijn stok ziet of dit een kerststok is. Je wordt er toch onzeker van.
Anyway, de dag voor ons vertrek heb ik de huisarts even gebeld, althans de assistente. Met de gedachte dat ik de dag na thuiskomst, nog voor het weekend, bij de dokter een afspraak kon maken. Dat liep even anders! Een uur later belde de assistente terug met de mededeling dat ze had overlegd met de dokter en die adviseerde om voor het vertrek nog even langs een dokter te gaan in Canterbury. Om trombose uit te sluiten was de boodschap. Dat was even schrikken, dat kon ik er niet bij hebben.
Maar goed, Engeland is geen onderontwikkeld land dus laten we maar eens een ziekenhuis in de buurt gaan zoeken en naar de Eerste Hulp gaan. Een half uurtje rijden en we staan op de parkeerplaats bij een klein ziekenhuis in een buitenwijk. Met stok! Het pand zag eruit zoals alles een beetje na de Brexit, wat ouderwets oogend, al lang geen onderhoud meer gepleegd aan binnen-en buitenkant. Ouderwetse loketjes als je binnenkomt, ouderwetse meubels en ouderwets uitziend personeel. Maar….ze zijn altijd vriendelijk, dat doet ook de taal natuurlijk. Please en thank you hoor je de hele dag.
De mevrouw aan het loket wist meteen waar ik voor kwam en noteerde mijn gegevens. Ondertussen komt er achter ons een mevrouw binnen die eruit zag als een zwerver. “I can’t afford it”, en thank you, Love, hoorde ik voorbij komen. De rest werd overstemd door een bulderend geluid van de man achter haar die lekker de ruimte in hoestte. Ik denk dat Corona daar binnenkort weer veel voor gaat komen.
We mochten door de deur aan de zijkant van het kleine halletje en plaatsnemen op stoelen die in rijen stonden opgesteld, zoals in de hal van de coronavaccinaties waar je na de inenting 15 minuten moest wachten. Helemaal vooraan, links in een hoekje, zat een man aan een tafeltje met het gezicht naar ons toe. We hebben dat vaker gezien in Engeland, ik denk dat het de servicedienst ‘vragen stellen’ is. Er zaten in de kamer een paar mensen, een stel met een koffer dat welkom werd geheten, ik denk voor een opname, en nog wat volk.
Meteen drong de vergelijking op met onze Eerst Hulp afdeling in het ziekenhuis. Dan is het bij ons een luxe hotel, modern ingericht, schoon, van alle benodigdheden voorzien. Waar het altijd keidruk is en soms mopperend/ontevreden volk zit. Terwijl de mensen hier vriendelijk bleven en iedereen binnen mocht komen en waar ik maar een kwartiertje hoefde te wachten voordat de verpleegkundige mijn bloed kwam afnemen. Ondertussen vroeg ze beleefd of we een goede vakantie hadden en zei dat ze over tien minuten de uitslag voor me had.
Mijn advies, ga eens een rondje maken langs ziekenhuizen in Europa. Ga niet naar Athene, die heb ik gezien, te vies om te beschrijven! Maar ga eens kijken hoe het in andere landen is. Dan hoeven we misschien de volgende keer niet meer te mopperen.
Het was gelukkig geen trombose! En het komt ook niet van mijn knie! Maar wel nog steeds een verkrampt been, voet en tenen en ik loop nog te strompelen. Mijn tenen staan een beetje naar binnen, als een klauw! Mijn behaarde benen en de kerststok. Ik hoor hier een sprookje in. De wolf is terug en mensen durven niet meer naar buiten ’s avonds. Mooie tijd voor mij om dan te gaan wandelen. HAHAHA!
hanna's schrijffragmenten 