Ik kijk nog eens goed wat ik nu in mijn handen heb, het is duidelijk een officieel document van dik papier met een zwierige handtekening van niemand minder dan premier Schoof. Wat persoonlijk moet lijken is het in mijn ogen niet. Er staan maar een paar korte zinnen in en, achterdochtig als ik ben, denk ik meteen dat iedereen wel hetzelfde briefje zal hebben gekregen.
Premier Schoof biedt zijn excuses aan voor het feit dat Tina slachtoffer is geworden van de “toeslagenaffaire”, en er staat letterlijk ‘U bent geen fraudeur’. Maar dat wist Tina natuurlijk zelf allang. Eigenlijk ben ik best verbaasd dat ze er nog trots op is om die brief te hebben, ze bewaart hem nauwkeurig in een map. Maar misschien zou ik wel hetzelfde doen na alle ellende die het verdenken van de fraude veroorzaakt heeft. Ik moet er niet aan denken een schuld te hebben van 80.000 euro bij de belastingdienst en dat de deurwaarder(s) jouw spullen gaan verkopen. Hoe hou je je staande met drie kleine kinderen.
Tina is een sterke vrouw, dat zie ik meteen, ze is ondanks alles niet gebroken, zelfs niet na twee gedwongen verhuizingen en de scheiding met haar man. Hij is overspannen geworden, kon de stress niet meer aan, kon niet meer werken of voor de kinderen zorgen. Met 25 euro aan boodschappen in de week heeft ze het gered en haar kinderen zeggen achteraf dat ze daar nooit iets van hebben gemerkt.
Hanna's schrijffragmenten 
Plaats een reactie