Op een druilerige ochtend in januari rijd ik het rustige dorpje binnen. Ik ben hier niet bekend, ja weleens bij een museum in de buurt geweest, maar verder ben ik niet gekomen. Ik heb afgesproken met Tina, aan de telefoon klonk ze aardig, rustig en ze vroeg me meteen bij haar thuis te komen. Voor iemand die toch het vertrouwen in de mensheid /overheid moet zijn kwijt geraakt is dat vertrouwen naar mij heel mooi.

Omdat ik rekening heb gehouden met files en dus op tijd vertrokken ben, ben ik nu een half uur te vroeg. Ik word door de navigatie naar haar straat geleid en ik rijd het huis voorbij. Aan het einde van de straat keer ik om en besluit om eerst even te bellen. “Geen probleem”, zegt ze. “Kom maar hoor”. Ik parkeer voor haar deur en een klein beetje zenuwachtig bel ik aan bij het keurige hoekhuis.

Een leuke blonde vrouw doet open en ze stelt me voor aan haar dochter die in de keuken staat. Of ik koffie wil?  Nou, daar ben ik inmiddels wel aan toe. Terwijl Tina in de keuken met haar dochter een uitgebreide koffie maakt, ga ik aan de eettafel zitten en kijk rond. Ik weet niet precies wat ik verwachtte maar het zag er keurig uit. Een lieve rode poes lag opgekruld op de bank en de sfeer was aangenaam.

Ik ben hier om voor de Stichting Gelijkwaardig Herstel het verhaal op te tekenen van een slachtoffer van de Toeslagenaffaire. In de voorbereidingsfase is me vertelt dat je nooit weet waar je terechtkomt en hoe ernstig de situatie kan zijn. Je kunt je er wellicht wel iets bij voorstellen, wat tref je aan? En neem je dat niet mee naar huis?

Maar al snel bleek dat deze vrouw, ook al heeft ze veel ellende achter de rug, een hele sterke, krachtige vrouw is waar ik alleen maar bewondering voor kan hebben. We hadden ook meteen een klik en toen haar dochter wegging en ik nog even heb kennisgemaakt met haar zoon, die stond in de wachtrij voor een concert van Bruno Mars, begon Tina met haar verhaal.

Groet

Hanna

19 januari 2026