Heden

En uiteindelijk is er dan een DNA-test afgenomen die zekerheid moet geven.
Vandaag is eindelijk de dag dan aangebroken, deze dag waar ze al jaren op wacht. Al slaat de twijfel alweer toe want ja, waar wacht ze eigenlijk op? Op een antwoord, dat is zeker, maar de vraag is wat dat antwoord dan betekent. Ze heeft er al vaak over nagedacht en de conclusie kan niet anders zijn dan dat ze geen biologisch kind is van haar ouders. De verschillen zijn gewoonweg te groot, er is geen enkele gelijkenis, zowel fysiek als mentaal. Maar als het definitief op papier staat kan ze op zoek gaan naar haar echte ouders. Ze heeft het allang in haar hoofd uitgetekend, ze weet wat haar te doen staat.
Op de afdeling klinische genetica aangekomen, ziet ze Ria al in de wachtkamer zitten met een kopje koffie. Joos is helemaal niet zenuwachtig, ze ziet het maar als een formaliteit. Ria zegt niks en staart voor zich uit. Wachten duurt altijd lang en Joos? Ze kijkt een paar keer richting de klok. Nou zal het echt niet lang meer duren. De deur gaat open en hun namen worden geroepen. “Goedemiddag,” zegt de man en schudt beiden hartelijk de hand. Terwijl ze gaan zitten kan Joos niet meer wachten. “En?” Vraagt ze, en ze kijkt de man verwachtingsvol aan.

Einde deel 1