De afgelopen week heb ik weer wat meer beweging gehad en dan vooral op de fiets. Ik loop nog steeds met een verkrampt been maar met het fietsen heb ik daar geen last van. Bovendien scheen het zonnetje lekker dus wat wil je nog meer.
Naar het ziekenhuis was te ver om te fietsen dus dat hebben we met de auto gedaan en de stok ging mee. Ik mocht drie kwartier in de MRI scan en ik had me voorgenomen om te vragen of ik een foto mocht zien. Ik kreeg namelijk wat contrastvloeistof ingespoten zodat er wat plekjes in de hersenen zouden oplichten. Je kunt dan zien waar er minder dopamine in de hersenen aanwezig is, of wat er nog over is. Ik zeg het maar meteen, het is niet gelukt. Ik zou dan op een ander scherm gegevens van andere patienten zien en dat mag natuurlijk niet. De onderzoeker/scanner, hoe heet zo iemand eigenlijk?, zei; ” Het zijn duizenden plaatjes dus het is moeilijk om er iets op te zien”. Ach ja, ik zie ze nog wel een keer. Maar het ziet er ongeveer zo uit. Dit is een voorbeeld.
Aan de rechterkant zie je minder rood.
Deze week ben ik ook, samen met de fotograaf, op bezoek geweest bij mijn ‘slachtoffer’ voor het interview Parkinson en Werk. Dat was een hele bijzondere ervaring. Een man die, slepend met een been, heel moeilijk loopt. Zijn glimlach is verkrampt maar wel vriendelijk en hij heeft lachende ogen. Praten gaat ook niet meer, volle zinnen kan hij niet meer maken en soms zijn de woorden zo zacht dat het niet te verstaan is. Werken kan niet meer maar toch staat hij elke dag weer op om er naartoe te gaan. Die werkplek is zijn thuis, zijn hobby, zijn familie en zijn sociale leven. Hij heeft nooit iets ander gedaan of willen doen. Hij zal parkinson nooit accepteren maar hij dealt ermee en gaat door met leven zoals hij het wil.
Eerst begreep ik dat niet, hoe kun je nou gewoon doorgaan? Is het struisvogelgedrag? Nee dat is het niet, het is bij hem juist zijn karakter, kracht en doorzettingsvermogen die hem nog steeds overeind houden. Ik heb er nog lang over nagedacht. Net na de diagnose wilde ik vooral alles weten. Wat is het? Waar komt het vandaan? Wat is er tegen te doen? Wat moet ik met het werk? Is het erfelijk?
Hij heeft zijn tijd daar niet aan besteed. Hij had andere dingen te doen en daar is hij tevreden mee. En zo is het ook, wat je ook op je levenspad tegenkomt neem je mee en hup weer door. Je moet er toch iets van maken.
Nog een tip voor de bakliefhebbers. Heel Holland Bakt start zondag 27 oktober nadat we eerst in de nacht de klok hebben verzet. Deze keer doet een oud collega van het Vicki Brownhuis mee, Wim van Zon! Hij is lekker gaan koken en bakken na zijn pensioen en zit nu op het hoogtepunt van zijn carriere. HA! Zo zie je maar, je bent nooit te oud om nog iets te leren.
Volgende week een speciale Halloween aflevering uit de oude doos. En vergeet niet, nog twee keer de vuilnisbak buiten zetten!
hanna's schrijffragmenten 
Plaats een reactie