De eerste!

Vorige week was het zover! De eerste van ons clubke (blog 8 september) was aan de beurt. Ze zou ons op de hoogte houden via de app. En dat deed ze, de dag na de operatie om 9.12 uur kregen we het eerste bericht op de groepsapp.

“Ik ben nog een beetje moe, maar ik mag zo naar huis”. Zo, dat is snel! Alles is goed gegaan en de operatie is geslaagd, is de mededeling. “Voel je al verandering”? vraagt iemand van ons clubke. Ja, dat zou mooi zijn zeg! Natuurlijk voelt ze zich moe van de narcose én niet te vergeten; ze voelt zich het meest beroerd van het meer dan 24 uur niet innemen van de medicijnen. Dat wordt inderdaad ook nog een uitdaging.

De volgende dag, de tweede dag na de operatie, krijgen wij een update. “Ik heb heerlijk geslapen in mijn eigen bedje, de pleisters heb ik er al afgehaald, ze begonnen te jeuken”. “Ik mag zo gaan douchen en dan weer lekker bijkomen in mijn bed”. Wij vragen ons af of ze veel pijn heeft gehad? “Dat valt erg mee, wat hoofdpijn en wondpijn op de borst bij de neurotransmitter”.

En dan het haar. Zij heeft dezelfde neurochirurg als ik, een vrouw, en dat is fijn want die snapt hoe het is als je haar eraf moet. “De dokter heeft echt met mij meegedacht, ik heb nu een zijscheiding en dan valt mijn haar over de wond”. “Het is maar aan één kant zichtbaar, dus dat scheelt al de helft”.

Nou moet ik ineens denken aan wat ik de afgelopen weken een paar keer gehoord heb. Bij het sporten zei iemand, “Ben je naar de kapper geweest”? “Zit leuk zo”. “Nou”, zei ik, “Ik ben juist niét naar de kapper geweest”. Blijkbaar zit mijn haar beter als ik niet ga, ik moet toch eens een hartig woordje spreken met mijn kapper!

Of vorige week, toen zei iemand, “Wat zit je haar leuk, wil je een ander model”? “Laat je het groeien”? “Ja”, zei ik, “ik laat het groeien omdat het binnenkort afgeschoren wordt”. En dan zie je ze schrikken, dat vind ik zó leuk.

Maar terug naar onze ‘eerste’; Het kan dus hartstikke meevallen. Nou is het niet zo dat ik er nu opeens enthousiast naar uitkijk maar als het zo gaat is het een eitje, toch? Het begint nu op te schieten, nog maar vier keer de vuilnisbak buiten zetten.