Ja ik weet het, ik zit in een dipje dus ik zie het een beetje te zwaar. Psychotherapie is nog niet nodig maar wordt regelmatig voorgeschreven. En wat denk je wat parkinson doet? Ik voel dat ik niet meer dezelfde ben.
Dus tijd om er weer uit te gaan om mijn hoofd leeg te maken, hoewel de krampen in mijn been er voor zorgen dat ik niet ver kan lopen. Deze week is het prachtig weer en ik heb een huisje gevonden aan het water. Huisje? Watervilla met sauna! Dat klinkt niet als een huisje. E Reader mee en lekker nazomeren in het zonnetje. (Het is maar een lang weekend)
De dagen worden korter en dan vind ik het altijd fijn om vaker tv te kijken, het liefst alleen. Ik ga het mediteren weer oppakken en zo gaan we richting november. Proberen om de buitenwereld vaker buiten te houden.
Mijn verpleegkundige heeft me gisteren gebeld om te vertellen wat er nog komt en bij wie ik vragen kan stellen, dat was heel fijn. Een opeenstapeling van gebeurtenissen, de Wet van Murphy, is van toepassing lijkt het. Echt, van het begin bij de screening tot de operatie aan toe. Eerst de screening door de verpleegkundige die mij ging begeleiden. Aan het eind zei ze “ik zie u niet meer, ik heb een andere baan”. En vergeten mij de opvolger door te geven. Dan dr Jansen, die heeft een hartoperatie gehad maar is weer aan het werk. Wist ik niet. Afspraken zijn vergeten in te plannen, zonder opzet.
Soms heb je het niet in de hand en gebeuren dat soort dingen. Ik heb er met de verpleegkundige om gelachen, ze belde dus om te zeggen dat ze de dag van mijn opname een scholing heeft en er niet kan zijn voor uitleg, wat gebruikelijk is. De Wet van Murphy, daar is ie weer maar nu kan ik er rekening mee houden.
hanna's schrijffragmenten 
Plaats een reactie