Buitengewoon

Het ETZ is een samenvoeging van het Elisabethziekenhuis en het Tweestedenziekenhuis in Tilburg. De reorganisatie is al jaren bezig, de naam ETZ gebruiken ze ook al lang maar nu is het blijkbaar tijd voor een nieuwe slogan, ETZ Buitengewoon. Op de website staat;

Oog voor jou

Wij willen de allerbeste zorg verlenen in een veilige omgeving waar patiënten zich prettig en gehoord voelen. Wij gaan in gesprek met patiënten over wat zij voelen, denken en vinden. ‘Oog voor jou’ noemen we dat. Zo leveren wij onze patiënten Buitengewone zorg. Buitengewoon staat dus voor zorg toegespitst op de patiënt. Maar Buitengewoon staat ook voor onze ambitie om buiten het gewone om te denken. Wat we doen, willen we écht heel goed doen.

Ik ben niet anders gewend dan Buitengewone zorg te krijgen, de arts en de specialistisch verpleegkundige nemen altijd de tijd voor mij en je kunt ze via de app bijna altijd bereiken voor een vraag.

Ik was dan ook niet verbaasd toen ik, ter voorbereiding, in de mij toegestuurde patientenfolder, “DBS route voor Parkinson”, las dat er voldoende tijd genomen zou worden voor gesprekken en dat samen met de arts beslissingen worden genomen. Dat de screening uitgebreid besproken zou worden en dat er een algemene gezondheidstest gedaan werd. Dan moet je denken aan bloed prikken, eventueel een hartfilmpje en een MRI. Bij de Anesthesioloog zou je op de poli komen voor kleine testjes en alles zou teruggekoppeld worden via de Neuroloog. De Parkinsonverpleegkundige was altijd bereikbaar voor vragen.

Sinds augustus heb ik last van krampen en ik heb mijn Neuroloog hierover vragen gesteld via de app. Na een week wachten heb ik gebeld met een mevrouw op de poli en zij zou de dokter hierop attent maken. Nog een week later de verpleegkundige, “Ik ga de dokter vragen om jouw bericht te beantwoorden”. ” Dat is goed”! “Maar kan ik ook nog een keer met jou afspreken want ik heb nog wat vragen”. “Dat wordt lastig de komende weken want ik zit helemaal vol”, zegt ze spijtig. Omdat ik ’s nachts over de operatie lig te piekeren heb ik het nog tweemaal gevraagd, maar helaas!. Dr. Jansen heeft mij inmiddels wel geantwoord, er was iets mis in zijn systeem.

Nou zie ik de patientenfolder weer liggen en ik bedenk me dat ik eigenlijk nog maar weinig contact en gelegenheid tot vragen stellen heb gehad. Ik heb in januari een gesprek gehad met de verpleegkundige over de route die gevolgd moet worden, beginnend bij de screening. Daar heb ik testjes gehad met en zonder medicijnen en daarna 5 minuten bij een neuroloog geweest die alleen maar wat handtekeningen heeft gezet. Een paar weken later een gesprek met de neurochirurg over vooral de risico’s en toen twee maanden niks. De eerste week van september een telefonisch gesprek met de Anesthesist en een groepsuitleg met uitreiking van de operatiedatum.

En ineens dacht ik; Waar is mijn uitgebreide gesprek met de neuroloog gebleven? De uitgebreide gezondheidscheck? De MRI? Een afspraak bij de Anesthesioloog? Ik raak er helemaal nerveus van. Zal ik dan toch maar even bellen? Ik voel me al een beetje bezwaard om die drukke mensen lastig te vallen. Maar aan de andere kant, het is niet niks. Ik kon om half negen als eerste gebeld worden want de dag zat vol.

Wat blijkt, die folder is voor mensen die uit een ander ziekenhuis zijn doorgestuurd. Het ETZ bediend namelijk heel Brabant en Zeeland en een stukje Limburg, daarom is de wachtlijst zo lang. En die mensen worden dus uitgebreid geinformeerd en lichamelijk onderzocht of ze wel geschikt zijn. Ik ben al bekend bij het ETZ dus dat hoeft niet. Hoezo? Worden de dossiers niet doorgestuurd dan? En mijn laatste MRI is ook van acht jaar geleden. En een gezondheidscheck krijg ik ook niet vaak. Bovendien is een afspraak maken om er nog eens over te praten niet gemakkelijk.

De verpleegkundige wil nog even kwijt dat ik misschien een beetje verwend ben door de aandacht van Dr. Jansen en dat ik degene ben die op dit moment, van de huidige groep operatiegangers, de meeste aandacht krijg! Tis maar dat je het weet! Buitengewoon!

Krijg wel opeens drie afspraken erbij, in oktober een gesprek en een MRI en een keer bloed prikken.

Ik heb eigenlijk helemaal geen zin in dit gezeur dus ik houd me maar gedeisd. Nog acht weken de vuilnisbak buiten zetten, ik zal de tijd nog nodig hebben.