We hebben een clubke opgericht…….

“Vind ik het niet erg dat het nog zo lang duurt?” is de meest gestelde vraag van de afgelopen dagen. “Nee, ik heb nu rust omdat er zekerheid is, ik vind dat vage gedoe maar niks. Nu kan ik er naar toe leven.”

Behalve een operatiedatum heb ik donderdag nog iets anders gekregen, namelijk, contact met lot- en leeftijdsgenoten. Er waren bij de presentatie vijf patienten met hun partner aanwezig, ik kende er geen één. Deze vijf, inclusief myself, zijn allemaal ingepland voor de OK in oktober en november. Na de presentatie liepen wij richting de liften en hoorden we van ver al het gekakel. Op de gang stonden, in een rondje, de andere patienten, over en weer, elkaar de bekende vragen te stellen. “Wanneer ben jij aan de beurt? Hoe lang heb jij al de diagnose? Hoe oud was je toen en waarmee is het begonnen? Wij, niet te flauw, gingen ons er ook maar eens mee bemoeien.

Na zo’n 10 minuten komt iemand op het idee of we niet beter koffie kunnen gaan drinken. Even later zitten we met zijn allen aan een tafel in het restaurant. Van de vijf zit ik in het midden qua leeftijd, twee iets jonger en twee iets ouder. Diagnoses zijn gesteld tussen de zes en tien jaar. Bijna allemaal zeggen ze dat ze voor de diagnose al veel langer klachten hadden, ook zelfs geopereerd aan een Frozen Shoulder. De man naast mij had, voor mij bekende, vergelijkbare symptomen en was 48 jaar toen hij de diagnose kreeg, nu 6 jaar geleden. Hij had dezelfde hoeveelheid medicijnen, dacht ik, toen bleek dat hij het dubbele aantal mg had. Het kan dus nog erger.

De “aanhang” kakelde er ook vrolijk op los en het werd steeds gezelliger. Het is maar goed dat ze geen alcohol schenken in het ziekenhuis anders waren ze nog gaan zingen. Een uurtje later opperde iemand het idee om een groepsapp aan te maken en daar had niemand bezwaar tegen. Gezellig, we richten een clubke op, zei iemand in een jolige stemming. Het had net zo goed de BBQ club kunnen zijn. Zo zie je maar weer, eerst vind je geen lotgenoten en zo heb je er meteen een hele club bij. Wat dat betreft zijn we net dieren, we willen graag bij soortgenoten zijn.

En nou heb ik toch sinds donderdag dit liedje in mijn hoofd; Ken je hem nog?