Vorige week strompelend weer thuisgekomen. Met wandelstok! “Goh, wat leuk”, zeggen de kinderen lachend als ze mijn stok zien. “Een kerstwandelstok”? En voor ik me kon omdraaien riepen ze “in rood en groen”! Nou vraag ik aan iedereen voortaan die mijn stok ziet of dit een kerststok is. Je wordt er toch onzeker van.
Anyway, de dag voor ons vertrek heb ik de huisarts even gebeld, althans de assistente. Met de gedachte dat ik de dag na thuiskomst, nog voor het weekend, bij de dokter een afspraak kon maken. Dat liep even anders! Een uur later belde de assistente terug met de mededeling dat ze had overlegd met de dokter en die adviseerde om voor het vertrek nog even langs een dokter te gaan in Canterbury. Om trombose uit te sluiten was de boodschap. Dat was even schrikken, dat kon ik er niet bij hebben.
Maar goed, Engeland is geen onderontwikkeld land dus laten we maar eens een ziekenhuis in de buurt gaan zoeken en naar de Eerste Hulp gaan. Een half uurtje rijden en we staan op de parkeerplaats bij een klein ziekenhuis in een buitenwijk. Met stok! Het pand zag eruit zoals alles een beetje na de Brexit, wat ouderwets oogend, al lang geen onderhoud meer gepleegd aan binnen-en buitenkant. Ouderwetse loketjes als je binnenkomt, ouderwetse meubels en ouderwets uitziend personeel. Maar….ze zijn altijd vriendelijk, dat doet ook de taal natuurlijk. Please en thank you hoor je de hele dag.
De mevrouw aan het loket wist meteen waar ik voor kwam en noteerde mijn gegevens. Ondertussen komt er achter ons een mevrouw binnen die eruit zag als een zwerver. “I can’t afford it”, en thank you, Love, hoorde ik voorbij komen. De rest werd overstemd door een bulderend geluid van de man achter haar die lekker de ruimte in hoestte. Ik denk dat Corona daar binnenkort weer veel voor gaat komen.
We mochten door de deur aan de zijkant van het kleine halletje en plaatsnemen op stoelen die in rijen stonden opgesteld, zoals in de hal van de coronavaccinaties waar je na de inenting 15 minuten moest wachten. Helemaal vooraan, links in een hoekje, zat een man aan een tafeltje met het gezicht naar ons toe. We hebben dat vaker gezien in Engeland, ik denk dat het de servicedienst ‘vragen stellen’ is. Er zaten in de kamer een paar mensen, een stel met een koffer dat welkom werd geheten, ik denk voor een opname, en nog wat volk.
Meteen drong de vergelijking op met onze Eerst Hulp afdeling in het ziekenhuis. Dan is het bij ons een luxe hotel, modern ingericht, schoon, van alle benodigdheden voorzien. Waar het altijd keidruk is en soms mopperend/ontevreden volk zit. Terwijl de mensen hier vriendelijk bleven en iedereen binnen mocht komen en waar ik maar een kwartiertje hoefde te wachten voordat de verpleegkundige mijn bloed kwam afnemen. Ondertussen vroeg ze beleefd of we een goede vakantie hadden en zei dat ze over tien minuten de uitslag voor me had.
Mijn advies, ga eens een rondje maken langs ziekenhuizen in Europa. Ga niet naar Athene, die heb ik gezien, te vies om te beschrijven! Maar ga eens kijken hoe het in andere landen is. Dan hoeven we misschien de volgende keer niet meer te mopperen.
Het was gelukkig geen trombose! En het komt ook niet van mijn knie! Maar wel nog steeds een verkrampt been, voet en tenen en ik loop nog te strompelen. Mijn tenen staan een beetje naar binnen, als een klauw! Mijn behaarde benen en de kerststok. Ik hoor hier een sprookje in. De wolf is terug en mensen durven niet meer naar buiten ’s avonds. Mooie tijd voor mij om dan te gaan wandelen. HAHAHA!
hanna's schrijffragmenten 
Plaats een reactie