Deze week is mij duidelijk geworden dat mijn moeheid te verklaren is door het feit dat de parkinson ervoor zorgt dat ik minder goed kan schakelen en het automatiseren verdwijnt. Dus moet ik bij elke handeling nadenken en raak snel overbelast. Als ik ’s ochtends klaar ben met opstaan, douchen, aankleden, opmaken, een wasje opzetten enz. dan ben ik alweer op.
De ergotherapeut heeft mij gewezen op een paar hele simpele aanpassingen. Bijvoorbeeld een badplank waar je op kunt gaan zitten en een bedsteun, om makkelijker op te staan of om te draaien in bed, die je zo onder het matras schuift. Alle beetjes helpen! Bij de zorgwinkel in het ziekenhuis kun je die gratis lenen via de zorgverzekering. Dus we gaan maar eens gaan kijken of het al tijd is voor hulpmiddelen.
Gelukkig zijn er geen klanten in de winkel en een vriendelijke mevrouw vraagt wat ze voor ons kan betekenen. Let op; dit gebeurt zo vaak! Ik zeg dat ik op advies van de ergotherapeut ben gekomen en dat ik het wel tijd vond om maar eens met hulpmiddelen te beginnen, haha! Mevrouw luistert niet goed en vraagt eerst maar eens, mijn vraag samenvattend, “bedoelt u een bedrekje om een val uit bed te voorkomen”? “Nee, ik val nog niet uit bed”. (hint) Het moet een steun zijn voor opstaan en omdraaien in bed. “Gaat het om een tweepersoonsbed of een eenpersoonsbed”? “Wij hebben een bed met 2 eenpersoonsmatrassen”. (hint) Gelukkig had ze ook een steun die voor beide gebruikt kan worden, mooi!
“Ik heb wel wat gegevens nodig voor de zorgverzekering”, (of voor zichzelf)zegt ze als ze achter de computer gaat zitten. “En er moet een indicatie zijn om het vergoed te krijgen, dat moet ik even checken bij de verzekering”. “Voor wie is het”? vraagt ze.”Voor mij”, zeg ik. “Wat is uw geboortedatum”? Klopt het dat u nog niet in ons bestand staat”? (luisteren is moeilijk)
Nu wordt het lastig, “wat heb je gedaan”? flapt ze eruit. Of, corrigeert ze zichzelf, “Wat heb je”? “Parkinson”! zeg ik. En ineens verandert haar houding en weet ze uit haar hoofd precies te vertellen wat ik nog meer gratis mag lenen. Ja, natuurlijk, met deze diagnose! Dan alleen nog even de naam en adresgegevens.
Inmiddels zijn er 3 klanten in het kleine winkeltje achter ons aan het wachten en horen alles. Ik kijk een beetje weifelend om me heen maar mevrouw heeft niks in de gaten. Nou ja, hoe erg is het dat ze je naam en adres horen? Vooruit maar! “Wat is uw lengte en gewicht”? Oei, nou ga ik een grens trekken. “Dat is het laatste”, zegt ze. Toen heb ik het toch maar (zachtjes) gezegd om me daarna voor te nemen het nooit meer te doen.
Dit kom ik namelijk zo vaak tegen, en dan bedoel ik beide situaties. Dat ze niks aan me zien kan ook een compliment zijn voor mijn jeugdig uiterlijk, haha, maar er zijn grenzen. En privacy, daar moet je om vragen! Het is vaak op plaatsen waar oudere mensen komen en die zeggen daar niks van. Zoals laatst bij een bijeenkomst over chronische pijn in, jawel, een zaaltje naast het bejaardenhuis. Wij vielen blijkbaar op waardoor de spreker het nodig vond om ook te benoemen dat je hier info kunt halen voor je ouders.
Of laatst bij de notaris toen ik wat vragen stelde over welke medische zaken je kunt vermelden in een levenstestament. Toen begon ze ook over mijn moeder. Toen heb ik wel teruggekaatst, “Die is al 10 jaar dood”. Ohh erg hè! Of bij de apothekersassistente die van een afstand hardop vraagt of het om parkinsonmedicatie gaat, terwijl het halve dorp in de winkel zit. Dan maar liever de pakjesbezorger met haast die zegt als je (eindelijk) de deur open doet, “hè hè, dat duurde lang”!
hanna's schrijffragmenten 
Plaats een reactie