Ze zijn goed bezig bij onze apotheek. Ik werd laatst uitgenodigd voor een gesprek met een medewerker van de apotheker om te kijken wat ze voor mij, en andere parkinsonpatienten kunnen betekenen.
Er is besloten om tijd (en dus geld) te investeren om meer inzicht te krijgen in de ziekte van parkinson, hoe belangrijk het medicijn gebruik is voor een patient, en of er zorg op maat geleverd kan worden.
Hoera, dat vind ik dan weer geweldig. Het zal wel een gesprekje met een parkinsonverpleegkundige zijn of een uurtje of twee een workshopje, maar toch!
Nou ben ik allang klaar met de apotheek en ik besloot er niet teveel energie in te steken. Dat heb ik ook gezegd toen ze me belde voor een afspraak. Ik heb alle frustratie van de afgelopen jaren er maar uitgegooid. Zo, klaar! Wat zou u willen, vroeg de dame.
Ik wil niet zoveel, alleen maar wat een apotheker volgens mij doet. Nl. Zorgen dat iedere drie maanden mijn herhaling klaar staat met de juiste medicijnen, (waar ze ook vandaan komen) in de juiste doseringen, én alles tegelijk (dus niet in drie zendingen). Nou vooruit, ik doe er een schepje bovenop. Voorkeur voor thuis bezorgen. Dank u wel.
Dat zou toch fijn zijn, in een ideale wereld. Geen stress meer over de medicatie, pffff.
Ik ben toch maar eens gaan luisteren. En ja, ze willen er absoluut een succes van maken. “En natuurlijk gaan we thuis bezorgen als u dat wilt”
Er is nog hoop…….
hanna's schrijffragmenten 
Plaats een reactie