Vermoeiend

Parkinson, je staat ermee op en je gaat ermee naar bed. Er gaat geen dag voorbij dat je even kunt zeggen; “nou even niet”. En dat komt mede door het medicijngebruik om de 3 uur, je kunt er niet, niet mee bezig zijn.

In bijna 8 jaar opgebouwd naar zo’n 20 tabletten per dag en dan heb ik momenteel regelmatig dagen dat ik nóg niet vooruit te branden ben. Dan heb ik hele zware armen en benen en kom ik amper de trap op. Ook de pijn van een onderdrukte tremor wordt vervelend.

Tja, bij parkinson heb je altijd iets te kiezen, wil je een tremor of een pil? Ja serieus, dat vraagt de dokter echt. Wat vind je het meest vervelende symptoom? Doen we het ene of het andere? Ik ben altijd voor die pil gegaan want ja, we moeten door! Soms denk ik, laat maar even, laat mij maar even ziek zijn en lekker mijn bedje opzoeken. Dan ben ik op.

Ik voel ook duidelijk de samenhang tussen fysieke en mentale belasting. Als ik veel moet regelen of veel moet schakelen voel ik mijn lijf pijnlijker worden. Ook voel ik me een beetje “dronken” worden of zoals een medepatient zei “ik voel me net een lappenpop die erbij hangt”.

Ik weet dat mensen die mij niet kennen meestal niks aan mij zien, ik zeur er ook niet over, dat doe ik thuis, ziek zijn doe je thuis. En daarom heb je nooit alleen parkinson maar altijd samen met je partner. Maar dat is ook weer gezellig, kunnrn we samen een middagdutje doen.

Laat die DBS maar komen.